Unutamadığınız bir acınız var mı?

Kimsesiz büyüyen bir çocuktum. Yani daha doğrusu içinde yaşadığım bir evim, bir çatım vardı ama bir yuvam, bir ailem yoktu. Annemin ve babamın çok ciddi psikolojik sorunları vardı. İkisi de sinir hastasıydı. Babamın ruh hali sürekli değişirdi. Çocukluğum boyunca genelde psikolojik şiddet olmak üzere ara sıra fiziksel şiddet de gördüm. Sadece annemden ya da babamdan da değil, o dönemlerde diğer yaşıtlarım gibi annem ve babam tarafından korunmadığım için başka insanlar tarafından da çoğu zaman psikolojik şiddete maruz kaldım. İnsanlar arasında sanki günah keçisi ilan edilmiştim. Herhangi bir şeye öfkeli olan, öfkesini atamayan herkes öfkesini çıkarmak için bana gelirdi. Suçsuz olduğum anlarda birçok kez suçlu muamelesi gördüm. Akciğer hastası bir bebektim ve o dönemlerde nefes alırken canım yandığı için çok ağlarmışım. Ben küçük yaşlardayken de anneannem ve babaannem kısa zaman aralıklarıyla hayatını kaybetti. Annem; anneannemin ve babaannemin ölümünden, sırf küçükken çok ağladığım için ileriki yaşlarımda her ağladığımda kendi batıl inançlarından dolayı beni suçladı. Üstelik çok saf ve çekingen bir çocuktum. Ergenlik dönemine girdiğim dönemlerden bu yana sayısız istismara uğradım. Babam bana o kadar kaba davranırdı ki, beni taciz eden sapıklar başta bana kibar davrandıkları için onların bana iyi davrandığını zannedip kendimi çok rahatsız hissetmeme rağmen sesimi yeterince çıkaramazdım. Eve gelip kustuğum bile oldu. Hayatım boyunca birçok konuda kullanıldım. Çok çekingen ve soğuk görünen biri olduğum için yalnızdım bu yüzden bir arkadaşım, gerçek bir ailem olsun istedim. 15 yaşında bir kedi sahiplendim fakat onu da babamın yüzünden kaybettim. Geçen sene ise biriyle tanıştım, onunla aile olmak için ülke değiştirdim. Onunla iyi dönemlerim oldu, mutlu olduğum zamanlar oldu, değer gördüğümü de hissediyordum fakat o da bana sayısız kez tecavüz etti ve şiddet uyguladı. Bana çok kötü şeyler yaşatmış olmasına rağmen, aynı zamanda hayatımın en mutlu dönemlerini de onunla geçirmiş olduğum için ve ben ayrılmak istediğimde ağladığı için polisler bana yardım ettiğinde ondan şikayetçi olamadım. Fakat tüm bu anlattıklarımın yanında hangisi canımı yaktı diye sorarsanız; kaybolan kedim. Uğradığım istismarlar, tüm şiddet olayları, aile sorunları kısa bir süreliğine beni üzdü, yaradılış gereği ruhsal acıya dayanıklı biriyim ama kedimi ne zaman hatırlasam üzerinden yıllar geçmesine rağmen canım yanar. Hayatımda sadece onu çok sevmiştim ve ondan önce kimsem yoktu, o gittikten sonra da kimsem olmadı.

2 yıl önce kardeşimin yakın arkadaşı trafik kazasında ölmüştü. Benim varlığını bildiğim gördüğüm ama hiç konuşmadığım biriydi. Diyeceksin kardeşinin arkadaşına neden bu kadar üzüldün. Üzüldüm çünkü daha 22 yaşındaydı. Çok düzgün geleceği parlak bir çocuktu. O benim için kardeşimin ölümü gibi bir şeydi. Çünkü aynı sıraları aynı dertleri aynı gülüşleri paylaşmışlardı. Ama ben o gün şunu öğrendim Allah bazı kullarını o kadar çok seviyorki diğerlerinin de onlardan bihaber olmasını istemiyor. Öyle bir ölüm yaşatıyor ki arkalarından belki milyonlar üzülüyor, dua ediyor. O ve beraberindekiler öyle bir ölüm yaşadı.