Unutamadığınız bir travmanız var mı?

Askerdeyken ilk nönetimde yabani domuz sürüsü gelmişti hava -15 derece muhteşem kasırga ve kurtların sesleri eşliğinde devremle nöbet tutuyorduk kendimizi savunmak için tüfek bile yoktu tek yapmamız gereken esas duruşta bekleyip onları gitmesiydi Ya gitmeyip bize saldırsalardı kesinlikle ölecektik..

O kadar çok ki... Ama bana dünyânın kaç bucak olduğunu gösteren rakîpsiz travmam; hastâneye gidişimizin 2. gününde anneme 4. evre polikistik over teşhîsi konulması, bir hafta sonra kemoterapi bile yapılamadan annemin vefât etmesidir... Annem vefât etmeden 1-2 saat kadar önce otobüsle hastâneye giderken annemin öleceğini bir kez daha hissetmem. Zâten 2. günün alacakaranlığında hastâneye bakıcıdan nöbeti devralmaya giderken çok güçlü bir ses, "Annenle vedâlaş!!!", diyerek içimi zangırdatmıştı. Annemin kâlbi durmadan hemen önce kafamın içinde en sevdiğim bestekârın eseri "Lacrimosa" dönmeye başladı. Durduramadım. Annemin kâlbi 20 dakîka boyunca çalıştırılamadı. Ben durduramadım. O gün 27 Ocak'tı. En sevdiğim bestekârın, Mozart'ın doğum günüydü... Artık o günden ölesiye nefret ediyorum.