Mutsuz sonların ilk kuralı mıydı mutlu başlangıçlar?

Duygular kayboluyor, derinlerde kayboluyorlar. Yalnızlık yine suskun, çökmüş köşeye olup biteni süzüyor. Ona asla yaklaşamıyoruz efendim. Öfke hiddetli vurup vuruşturuyor yine, laf dinlemiyor. Nefret ise kadim çağların rahibiydi, detaylar onun. Onu oradan çıkarmamamız gerekiyordu. Aynı yolda yürüyen kadim dostların masası, kudretli bir enerjiyle yoğrulan mavi auralar barındırıyor. Sandalyeler neden eksik.. Sevgi küskün, gelmedi. Haber yollamış huzurla beraberler. Huzur? Gururla takışmış, geçen ki mesele. O da dağıttı kendini. İnceldiği yerden kopsun dedi ya hani, işte ipin tam o inceldiği yerin üstünde duruyoruz.