Kendimi her şeyden ve herkesden soyutluyorum?

Nasıl takmayayım ki? Markete bile gitsem kasiyerleri görünce görüp özeniyorum. Diyorum ki çalışıyor yaşıtlarıyla beraber sosyalleşiyor ben ise parazit gibi yaşıyorum

Doğru söylüyorsun. Şu an benim yapabileceğim hiçbir şey yok. Ama zamanında yapabilseydi böyle olmazdı. Geçmiş pişmanlığı belki de bendeki.

Yok göremezler. Değil iş saati 2 saat bile evden ayrılsam yürüyüşe aklım evde kalıyor. Evlilik zaten hayal oldu. Anca çok zengin biri olucak da bakıcı tutacak onlara ben de öyle özgürlüğümü kazanacam.

İnşallah. Dua et benim için. Başka yapılacak bir şey yok. Ailemin duasını alıyorum belki öyle bu dünyadan gitmeden ben de biraz mutluluk tadarım.

Depresyondayım zaten

Bilinmez zaten de çok yalnızlaştım.

Anlatacak bir şeyim yok ki

6 senedir tamamen bakıyorum ondan önce de ailevi sorunlar vardı. Gerçekten her şeye hasretim.

Benden başka kimse yok bakacak. Kısmetim de yok evlenip gideyim. Hayır muhafazakar değiliz

Üniversite mezunu musun

Eğitimli meslekli biri beni hayatına alır mı?

Ailem evlenip boşanmış cocuklu biri alır anca diyor.

İster istemez mükafatını bekliyor insan ama...

Nasıl yani

Yaşım gidiyor. Sıra ne zaman gelecek? Hem geldiğini düşündüğümde bile bozulacak diye şimdiden ödüm kopuyor

Onu ben de düşünüyorum. Bazen isyan ediyorum kavga çıkarıyorum evde. Sonra pişman oluyorum. Yapacak başka bir şeyim yok ki. Sonra diyorum belki yarın güzel bir şey olur. Sonsuza kadar böyle sürecekmiş gibi geliyor ama belki benim bile aklıma gelmeyecek bir sey gerçekleşir diye.

Emekli hepsi yaşlı. Fazla harcamam yok. Gezip tozmam üst baş almam. Geri kalan temel şeyleri onlar karşılıyor.