İçindeki kötü tarafla yüzleştiğin oluyor mu?

Evet, şu sıralar çok haşir neşir oluyoruz kendisiyle. Bazen susturmaya çalışıyorum onu, bazen ciddi anlamda efor sarfediyorum, bazen öyle çok yoruluyorum ki. Bazıları düşüşümü izlemek istiyor, keyiflenmek istiyor bununla, oh demek istiyor, öyle kişilere haddini bildirmek istiyorum, zaman zaman şeytanlıklar geçiyor aklımdan, sonra sen ezik misin kızım diyorum kendime, biraz ben de aşağılanma kompleksi de var, bazı travmalarım da tetikleniyor haliyle. Leşin birisi bana omuz attı, kasıtlı yaptı, kabadayı yılan pasif buldu beni, kendime de kızdım ha, niye o an haddini bildirmiyorsun diye, niye kendini yiyorsun diye, özür de dilemiyor kasıtlı yapıyor çünkü, bir başkası da yüzümdeki gerginliği görüp keyifleniyor, sonra inadına güldüm, yüzü düştü güldüğümü görünce, yılan çünkü yılan, kim söylemişse doğru söylemiş sahiden de en iyi intikam iyi yaşamakmış. Bana omuz atan kalitesiz bilendi bana, ben de bir şeyler yaptım lakin kısasa kısas yapacaktı, omuz atmak da neyin nesi, kim o, Allah'a havale ediyorum onu, o zaman haddini bildirecektim, şimdi karşılık versem ne diyecekler, bununla yattı bununla kalktı, bunu mahvetmek, bitirmek kolay, karşılık vermesem en azından farkında olmadı derler, belki onlara omuz atan olmaz lakin biliyorum bir hastalık gelir, ağrı sızı çekerler, çünkü ben Allah'a bıraktım, onların şeytanları varsa benim de Rabbim var, hem başımı ağrıtmanın da ne manası var, insanların aşağılayıcı bakışları hep dert oldu yüreğime, bir hançer oldu saplandı, onun için dayanamıyorum bilerek bana kötülük yapmaya çalışanlara, çünkü travmalarımı hatırlıyorum, tetikleniyor onlar, anneme anlattım, hiç oralı olmadı, sen onların avamlığıyla değer kaybetmiyorsun, benim en kıymetlimsin deseydi yeterdi yaa, bakıyorum iki arkadaş bile birbirine sahip çıkıyor, annem çocuğu olmama rağmen benimle beraber üzülmüyor, dinlemiyor. Onlara saçma geliyor belki de lakin herkesin hassasiyetleri vardır. Sarılarak anneme ya da kardeşime ağlasam belki de vuku bulurdu bendeki bu melankolik haller. Neyse yaram sızlaya sızlaya iyileşecek biliyorum lakin ne olacak ben o yılana, ikiyüzlüye omuz atınca, başım göğe mi erecek, ezikçe bir hareket bu ya, ben birisine çarpsam defalarca özür dilerim, utanırım, bu fiziksel şiddetin hafif hali, bilerek yaptıya dilerim Rabbim çıkarır. Ben bana hadi karşılık ver diyen o şeytanı susturmaya çalışıyorum, ezilen sen değilsin ki, ezik olan o diyorum kendime, sen iyi yaşa, kendinle mutlu ol, yaranı iyileştir intikamını zaten alırsın diyorum kendime, bazı anlarda takılı kalıyorum, hangi hususta takıntılıysa şeytan ordan saldırıyor insana zaten. Evvelden insanlar bana nefret kusarak, kibirle bakardı, hâlâ hatırladıkça içim sızlar, halbuki o vakitler içimde kötü bir tarafta hiç yoktu, nasıl iyi bir insandım ben, durup dururken azarlardı şeytan, ben sadece susardım, susmadıkça kimsenin de beni hırpalamadığını, çekindiğini gördüm, bu da bana keyif verdi. İnsanlar çok kötü ya, yaranı görünce oradan saldırıyor, ben tutmuyorum kötülüğümü isteyenleri hayatımda. İçimdeki kötü tarafı bertaraf etmek istediğim vakit Yaradan'a sığınıyorum, beni üzenleri üz diyorum, içimdeki iyiliği muhafaza et, bana selamet ver, güzel insanlar çıkar karşıma diyorum, bana nefret kusarak bakanların karşısına da öyle bakanlar çıksın diyorum, yaralarımı iyileştir diyorum, anneme anlattığımda kendimi şizofren demişti bana, öyle olmadığımı elbetteki biliyorum, şizofrenin ne demek olduğunu dahi bilmiyor, insanların olaylardan etkilenme boyutunu travmaları oluşturuyor, benim kendimle nasıl bir savaş verdiğimi, aslında savaşımın kendimle olduğunu biliyorum ve çelme takanların da aslında kendilerine çelme taktıklarını biliyorum.

Sık sık ve seviyorum da işin garibi. Acizliğimi ve nankörlüğümü hatırlatıyor, apptallıklarımı görmemi sağlıyor ve en çok bana acımasız oluşu kafama herşeyi dank ettiriyor. Gördüğü kötülükler yansımasıdır belki insanın içindeki kötü yanları.