Kötü anlarda naparsınız?

Kötü anlarda kaçmam ben, tam tersine dibine kadar yaşarım.

Duygusal şarkılar açar, melankolik bir ruh haliyle yataktan çıkmam bazen.

Sağlıksız atıştırmalıklar, eski filmler, sessizlik… hepsi eşlik eder bana.

Sonra bir noktada o duyguyu tükettiğimi hissederim.

Dibi gördüğümde artık çıkma zamanı gelmiştir.

Belki bu benim iyileşme biçimim ; acıyı bastırmak değil, onunla oturup konuşmak.

Açıkçası, kötü anlarda hemen toparlanabilen biri değilim. Genelde önce susarım… İçimde bir fırtına kopar ama dışarıdan bakınca sessizimdir. Oturur, düşünürüm. Bazen bir fincan kahve alır, cama bakarken aklımdan geçenleri toparlamaya çalışırım. Her şeyi hemen çözmeye çalışmam, çünkü bazı şeylerin kendi sessizliğinde oturması gerekir. Zamanla fark ettim ki, her kötü an bir şey öğretmek için geliyor. O yüzden artık kaçmıyorum, bastırmıyorum. Ağlamam gerekiyorsa ağlarım, susmam gerekiyorsa susarım. Sonra bir anda, içimden bir ses “tamam” der — “şimdi toparlanma vakti.” O an bir nefes alırım, derin bir nefes… Ve yeniden başlarım. Benim için kötü anlar, kendimle baş başa kalma zamanları aslında. Kimseyi suçlamadan, kendime yüklenmeden, sadece olanı kabul etmeyi öğreniyorum. Çünkü bazen hiçbir şey yapmamak bile bir iyileşme şeklidir

Tavan bakmaca

Koluma bir çare arıyorum 29 Ağustos ayından beri büyüyor yara