Sevdiklerinize karşı tutumunuzu sorguluyor musunuz?

Çünkü ben bazen bitmeyen bir suçluluk denizinde yüzüyormuşum gibi hissediyorum da. İşkenceye çevirmemeye çalışıyorum ama,

Ya kedime hak ettiği bakımı sağlayamıyor, hak ettiği kadar vakit ayıramıyorsam,

Ya gündelik dertlere dalıp sevdiklerimi ihmal ediyorsam...

Bitmeyen bir yetersizlik döngüsünde gibiyim sanki.

Bugün sevdiğim birini kaybettim. İleri yaştaydı, zaten bekleniyordu ama yine üşüştü işte aklıma, son ana yaklaşıldığında yanında olsam da sağlığında hak ettiği kadar yanında mıydım diye.

İyi ki doğurma ihtimalim yok ya. Bir de çocuk yapsam hepten manyak olurdum bence.

Tek manyak ben miyim, sizin de aranızda bu loop'u yaşayan var mı merak ettim.

Böyle işte.