Değerinizi bilmeyen insanlar için mücadele eder misiniz?

Mücadele etmeyi bıraktım, çünkü yoruldum hep en çok seven ben olmaktan, sevdiğim kadar sevilmedim hiçbir vakit, hep en çok ben sevdim, hep kıyamayan ben oldum, hep dayanamayan, dost elini uzatan, silkeleyen, ayağa kaldıran lakin düşüşlerimde kimseyi görmedim yanıbaşımda, annemin hep sen haksızsın söylemleri yankılanılıyor kulaklarımda, beni manipüle eden bir anne, düşüşlerimi görmezden gelen bir anne, bu kadar yalnız kalmasaydım vakti zamanında düşmana da sarılmazdım belki, neden beni görmedin anne, neden beni kandırdın diye haykırasım var, halbuki ben hep annemin yanında oldum, neden en çok ben seviyorum, neden sevdiğim kadar sevilmiyorum diyorum bazen, tuzağa düşüşlerimi, serzenişlerimi önemsemeyen bir anne, hiç mi canı yanmadı benim canım yandığında, hiç mi bana düşmanlık yapanları düşmanı olarak görmedi, sarılarak ağlayabilirdik, o vakit geçerdi kalp sızım. Karındaşlarım da olsa; kimse için fazlasını yapmayacağım, ben ağlarken yardıma, şefkate ihtiyaç duyarken sırtlarını dönüp uyudukları vakitleri unutamam, yaralarımı kendim iyileştirdim. Yarenlik, ahbablık kimi vakit düşmanı birlik olup devirmeyi, bertaraf etmeyi gerektirir, onlar düşmanımı sevdi, çok düşündüm hatalı ben miyim diye lakin kendimde hata bulamadım. Bana yapılan yamuğu kendilerine yapılmış saymıyorlarsa onlar benim dostum, karındaşım, sebebi varlığım değil. Elbet ihtiyaç duyacaklar tesellilerime, şifa dolu sözlerime, o vakit ben de çırpınmayacağım onlar için, dönüp sırtımı uyuyacağım, yalnız ağlayacaklar, tatsınlar bakalım na Bana bir defasında kardeşim;