İnsanları birbirinden ayıran ölmek midir yoksa yaşamak mı?

İnsan bence ölüme değil de daha çok onsuz ne yapacağına ağlıyor. Onu göremeyecek, duyamayacak ve hatta dokunamayacak. Yani içten içe bir bencillik gibi. Hâlbukî ölüm, insanları değil duyguları ayırıyordu. Öyle ki, çoğu kez ölenle ölünüyor. Yaşamak ise öyle mi? Bir adım atsanız dokunacağınız, koşsanız varamayacağınız bir insan var. Hem diyor ki Şükrü Erbaş, “Ölenler ölümü bilmez, ölüm kalanlar içindir.”

Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım :

« Anneniz öldü. Cenazesi yarın kaldırılacak. Saygılar ».

Bundan pek bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür.

ahh Camus..