Yaşamak ve ölmek?

Peki sebebi var mı? Benim sorunlarım olduğun içindi.

Eskilerin tabiriyle dayak istiyorsun :) Mutlu olacagin her şey varken mutsuz olmayı becermek... Bence ilacı bırak. Bir faydasi olmamış gibi. Hem çevresel hem de fiziksel bir durum değil sorun. Her şey senin kafanda. Bence kafanda kendin halletmelisin bu durumu. Bir ara bende hastalandım ehvam yaptim , anksiyete benzeri durumlar oldu vs. Hayatımda ilkdefa psikiatriye gittim. İlaç verdi. Sonuç olarak baktım ki fiziksel bir sorunum yok ben kendi kendimi dusuncelerle hasta ediyorum. O zaman ilacı falan bıraktım hasta olmadığımi düşündüm. Çarpıntı vs olunca kalp krizi geçiriyorum diye düşünen ben bunun kalple ilgili olmadığını kabul edip atak geldiğinde şeyime takmadan devam ettim. Yani kafada bitirdim işi. Sende öyle yapabilirsin. Kafanı boşaltıp hayatı yaşamaya calis. Uğraşın yoksa bir uğraş bul. Seni sevenlerle vakit geçir. Seni mutlu eden bir şeyler illa ki vardır , onları kovala.

Namaz kilmiyorsan namazini da kıl. Farz olması ayrı ama insanı rahatlatmasi da ekstrasi. Cesaretim yok demişsin ama bir faydası da yok gibi. Peki olumsuz dusunceler ne tam olarak?

Buradan sana akıl vermem boş biliyorum ama elimden bir şey de gelmiyor. Şöyle dusunmelisin. Sağlığın yerindeyse , maddi sorunların yoksa ailende de sağlık sorunları olan yoksa bu dünya da senden iyisi yok demektir. Gerisi bir şekilde düzeltilebilir diye düşünüyorum. Ama kolay ama zor , elbet bugünleri atlatacaksin. Konuşacak kimsem yok demişsin. Belki bu reel arkadaş kadar olmaz ama konuşmak istersen yazabilirsin. Elimden geldiği kadar eşlik edebilirim. Korkmana ya da cekinmene gerek yok. Benden bir zarar gelmez. Ama burada biriyle konuşmakta seni ne kadar rahatlatır pek emin değilim. Senin sosyalleşmen gerek.