Her konuda pozitif düşünenler, depresife sürüklenmeyenler bunu nasıl başarıyor?

Hemen sırrımı açıklıyorum😃 aslında ben depresif olan insanların olaylara derinden baktığını düşünüyorum herşeye çok ayrıntılı bakıyorlar doğru insanı seçeyim, doğrusunu yapayım derken her şey birbirine giriyor, olayları bir türlü akışa bırakamıyorlar ama pozitif düşünenler tam tersine olaylara üstten, ayrıntıya takılmadan ve sade bir şekilde ilerlediklerinden dolayı bence depresiflik işine hiç girmiyorlar

Ahahah bu aynı ben, ortada hiçbir şey yokken yani niye negativ düşüneyim ki?😅Zaten hayat yeterince yoğun , hiçbirimizin hayatı su gibi akmıyor biryerler de zorlanıyoruz hepimiz. Sosyal medyada negativ içerikler çıkınca izlemiyorum çünki izleyince korku , endişe, kaygi sarıyor ruhumu etkileniyorum. Enerjim düşüyor. Sahib olduğu hayata şükr etmek yerine sürekli şikayet edenler , sürekli dert anlatanlar bu insanlar da negativ.. Örneğin iş yerinde birisi var ağzına hiç hayra açmıyor, sürekli negativ çoçuğu dövesim var..

"The Secret " kitabını okumanızı öneririm.🌠

Herkesin kırıldığı, kendine kaçtığı zamanlar oluyor. Sadece bazısı bunu insanlara yansıtmamayı ve kendine saklamayı tercih ediyor. Çünkü birine acını gösterdiğinde ya üstüne bastırır ve yeniden kanatır. Ya da görmemiş gibi davranıp konuyu değiştirir. Gerçekten ilgilenen çok az insan var ki onlar da senin derdini kendi derdi belleyen güzel insanlar.

Bu yüzden kendine saklamak ve acıyı tebessümüne gizlemek daha mantıklı geliyor bana. Her gülüşünde, adımında güzelliklere bakıp şükür sebebi buluyorsun. Bu da acılarını, kederini hafifletiyor. Yani bakış açısı tamamen olay

O tarz kişilik yapısına sahip insanların vücudunda yaşama biçimiyle ilgili veya genetik olarak daha çok mutluluk hormonu var.. Bazı yiyecekler ve bazı hareketler de insana daha mutlu hissettiriyor.. Karakterleri ve hayata bakışları da her zaman her bardağın dolu tarafına odaklanmak olabilir..

Caner adminim
Bu tarz insanlar; duyguların gelip geçici olduğunu kalan tek gerçeginse her zaman yalnız her zaman da bu şekilde "eksik ve yanlış sevilmiş ama yine de hala yaşayan bir canlı" olduklarını kabul etmiş olan insanlar.
Bazen depresif modumu açıp soru soruyorum sonra mizaha vurup neler neler yazıyorum. Çok da ciddiye alınmaması gereken şeyleri çok ciddiye aldığımızda oluyor böyle işte. Amaaan başarmiyorlar işte başarmış gibi yapiyorlar.

Bende öyleyim başıma olumsuz bir durum gelse hemen benden daha kötü durumda olanları aklıma getirip kendime teselli veriyorum. Örneğin evlat acısı yaşayanlar var, depremde mağdur olanlar bunları düşününce benim yaşadığım olaya üzülmem anlamsız geliyor.

Bu biraz tercih, biraz yapı, biraz da farkındalıkla alakalı. En mühimi de yansıtmada yani yansıtmamada. Herkes biraz depresif hisseder, insanın tek bir duyguda kalması mümkün değil. Yani herkes yoğurdun üzerindeki kaymak gibi görür. Hep en yüzey.

Yorumlarda yaşantıyla ilgili demişler de hiç sanmıyorum. Karakterle ilgili bir şey. Doğuştan gelen bir şey de olabilir, sonradan kazanılan bir şey de olabilir. Ama yaşanılan şeylerle alakası yok.

Birde pozitif insanların da düştüğü zamanlar illa ki oluyor. Her şeyi çok da takmamak, akışa bırakmak lazım

Ölüm haricinde her şeyin çözümü vardır. Bir şekilde geçer ve çoğu zaman çözümü bulmak sandığımız kadar zor değildir. Anlık düşüşler olur ve olacaktır ama önemli olan orada oturup durmamak, gözlerini kapatıp karanlıkta kalmamak ve biraz soluklanıp harekete geçmektir. Hayata karamsar bakmak bakmamaktan kolay. Herhangi bir durum için birini ya da bir şeyi suçlamanın harekete geçmekten kolay olması etkili bence.