Yaşınız ilerleyince kalbiniz hüzünleniyor mu?

Her şeyin gerçek anlamını, ne demek olduğunu anlıyorsun. Yanlışlarının daha çok farkına varıyorsun. Önemsiz gördüğün her şeyin kıymetini anlıyorsun. Yaralarının sebeplerini daha net görüyorsun. Hiçbir şeye şaşırmıyorsun. Herkesin gidebileceğini kabul ediyorsun. Kendi değerini anlıyorsun. İnsanlarla iletişim kurmadan sadece yürüyüşlerinden, bakışından bile ne olduğunu anlıyorsun. Bu tavrını belirlemek için çok güzel bir farkındalık olsa da bir şeyleri kılını kıpırdatmadan anlamak canını sıkıyor. Tecrübe deniyor işte.. Bir iki dostun oluyor. Geri kalan herkesi eliyorsun. Ailenin kıymetini daha iyi anlıyorsun ama geriye aile diye bir şey kalmışsa onlara zaman ayırmaya başlıyorsun. Kalmamışsa bir yara da ordan alıyorsun. Bir de her şeyin farkında olan biriysen kafanın içi susmuyor. Çünkü çözümü olmayan şeyler için bir şey yapamıyor ama her şey güzel olsun istiyorsun. Kimse canının ne kadar yandığını fark etmiyor bile. En ihtiyacın olduğu zamanda herkes kendi köşesine çekilmiş oluyor. Tek başına her şeyi atlatmayı öğreniyorsun. Kendi omzunu kendin sıvazlıyorsun. Gülmeyi seven ya da maske edinen biriysen herkes herşeyin güzel gittiğini düşünüyor. En yakının bile seni mutlu sanıyor. Çok az kişi için çabalıyorsun ama en ihtiyacın olduğu anda çoğu zaman farketmiyorlar bile. Bedenin daha çabuk yoruluyor ve bir an önce dinlenmek istiyor. Sağlık problemlerin olabiliyor. Bir şey ters gidince diğerleri üst üste gelmeye başlıyor. Ama sen bunları atlatmak zorunda olduğunun farkında oluyorsun. Belki her gece yıkılıyor her sabah ayağa kalkıyorsun. Hayat denen şey çok zor, yıpratıcı. Herkesin yarası da kendisi için önemli. Kimsenin kimseyi gercekten önemsediği yok. Acı ama maalesef gerçek.