Hayatta yarım kaldı dediğiniz ne var?

Çocukluğumdan beri beni seven bir çocuk vardı. Bende boş değildim ama nedense kendimden büyükler daha çekici geliyordu. Neyse gel zaman git zaman lisede ondan hoşlandım ama o bu kez başka liseye gitti. Annesi de kantinde çalışıyordu annesiyle hep sohbet ederdik. Aynı okullarda çevrede büyüdük sayılır tanıdık insanlar hep. Her neyse bu çocukla liseden beri her yerden takipleşiyorduk. Ben lisedeyken biri vardır diye düşünüp boşverdim. Üniversite derken hep normal bir tanıdık gibi beğenip geçiyorduk birbirimizi. O kadar yıl hiç merhaba bile demedik o kadar hayata salmıştık anlayacağın. Ben 2018 yılında toksik biriyle flört ediyordum. Sonra çocukluk arkadaşımla karşılaştık ve ben yine düşünmeye başladım işte bu çocuk benden hoşlanıyordu, iyi efendi çocuk, benzer kültürler acaba olur mu dedim... Çocuğun Twitter’ında benim Doğum günümde atılmış bir tweet vardı ama asırlar önceden lise döneminde. Benden önce sensin, sonra ben yazıyordu. Etkilendim. Çünkü çocuk gerçekten iyi biri ve diğer tweetleri tamamen futbol vs. Ve bana olduğunu nasıl anladım dersen eğer karşılaştığımız yıl retweet yapmıştı. Uyandım sonra. İşte bir gün annesiyle onu sahilde gördüm. Daha önce bu toksik flörtümün çalıştığı yerde görmüştüm bakıp geçmişti köpeğiyle. Sonra işte annesinin yanındayken ona öyle derin baktım ki yanımdaki küçük kuzenim o nasıl bakış öyle abla deyip güldü. Annesi de gördü hiç bozmadı. Tabi uzaktan baktım mesafe vardı selam veremedim.

İşte hayatımın hatası: o zamanlar çocukluk arkadaşımın benden böyle hoşlanması gururumu okşamıştı. Bir de toksik flörtümü bırakacaktım. Oda beni başka kızla idare ediyordu. Bende buna ders vermek için çocukluk arkadaşımın sahilde gittiği kafeye çağırıp Doğum gününü kutlayıp ertesi gün sepeti koluna takacaktım. Hem bunlar birbirini tanıyor. İşte onu öğrenince çocukluk arkadaşım benimle iletişimi kesti merhabalaşma vs. Ondan sonra bende üstüne düşmedim öyle kaldı.

Şu an başka bir kadınla evli ve baba oldu yeni. Ne yazık ki kadın çok yılışık olduğundan çocuğu ikna etti. Ayrılıp barıştılar ama çok sevdiğini sanmıyorum. Sağlıksız bir ilişki evlilikleri. Öyle yani böyle bir pişmanlık. O çocuk beni güzel severdi, sevmişti. Hayatımda kafamın rahat olacağı, bana prenses gibi bakacak ve aynı kültürden birini kaçırdım. Yarım kaldı ne yazık ki. Çok pişmanım ve ağlıyorum ara ara. Çok güzel bir hikayenin kahramanı olamadım. Onun güzel yüreğinin hakkını veremedim...