Yalnızlığı mı daha çok seversiniz sosyalliği mi?

Ben istesemde sosyalleşemiyorum maalesef hep asosyal yaşıyorum

Utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım hep içime kapandım kendimi eve kapattım senelerdir evden dışarı bile çıkmıyorum işsizim asosyalim bekarım sevgilim olmadı arkadaşım yok hep evdeyim

Bilmiyorum ben çocukluğumdan beri aynıyım hiç açılamadım 35 yaşına geldim hâlâ asosyalim hiç sosyalleşemedim senelerdir evden dışarı da çıkamıyorum gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti

Hiç adım atamadım atamıyorum olmuyor gençliğimi istemeyerek evde geçirdim hiç çalışamadım gezemedim eğlenemedim hayatın dışında kaldım zaten gençliğimi hiç yaşayamadım

İlkokul ortaokul liseye gittim o yaşlarda sokağa da çıkıyordum ama asosyaldim yani çok açılamadım lise bitince iyice eve kapandım sonra askere gittim geldim yine açılamadım 20'li yaşlarımda sınavlara girdim 2 kere işkur programına katıldım bir kaç ay sürdü oralarda da açılamadım 20'li yaşlarım da eve kapalı asosyal yalnız geçti 30 yaşından sonra zaten evden dışarı çıkmadım hiçbir yere gitmedim 35 yaşına geldim ama iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum

Dediğim gibi çocukluğumdan beri sosyalleşemiyorum utangaç çekingen içe dönük sessiz bir yapım var hiç açılamadım okulda hep sessiz kimseyle konuşmayan sıramdan kalkmayan teneffüslere bile çıkmayan biriydim insanlarla yakınlık kuramadım çocukken sokağa da çıkıyordum oyunlar da oynuyordum ama çok sessiz çekingen pasif kalıyordum hayatımda hiç kızlarla da yakınlık kurup arkadaş olamadım çocukluk ve ergenlik dönemlerim hep böyle geçti o yaşlarda dışarı çıkabiliyordum ama sosyalleşemiyordum ortamlara giremiyordum diğerlerine göre hep sessizdim hiç açılamadım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi liseden sonra iyice eve kapandım işe giremedim gezemedim eğlenemedim sosyal aktivitem olmadı hep eve kapalı kaldım askere gittim askerde de açılamadım geldim yine eve kapandım gençliğim de hep evde geçti işe giremedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaş çevrem olmadı kız arkadaşım olmadı hiçbir etkinliğe katılamadım sinemaya bile hiç gidemedim hep eve kapalı yaşadım senrlerdir evden dışarı çıkamıyorum gençliğimi evde sıkılarak bunalarak geçirdim hâlâ aynıyım insanlardan utanıyorum çekiniyorum sokağa çıkamıyorum maalesef yaşım 35 olacak ama hiç yaşam deneyimim yok mesleğim yok hayata dair tecrübem yok eksik kaldım yetersiz kaldım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan geçiyor ömrüm

Hiç destek almadım gelmişim 35 yaşına bu yaştan sonra destek alsam neye yarar ki hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadan kaybettim

Mart ayında 35 yaşına gireceğim gençliğimin en güzel yıllarını hiç yasayamadna kaybettim gençliğime dair yaşanmış hiç güzel bir günüm olmadı kendimi eksik kalmış hissediyorum hayatı kaçırdım kaybım büyük telafisi de yok

Destek almak için imkanım yok olsa da korkarım utanırım zaten destek bile alamam bilmiyorum hayata yabancı kaldım kendimi hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum

Benim sigortam yok ki hasta olunca hiç hastaneye bile gidemiyorum bilmiyorum psikologla doktorla görüşmek destek almak beni korkutuyor doktordan utanırım çekinirim kendimi ifade edemem anlatamam

Ben ilk adımı atmaktan da destek almaktan da korkuyorum utanıyorum çekiniyorum bilmiyorum hiç yapamadım zaten bu yaşıma kadar istesemde kendimi aşamadım hiç açılamadım yaşım ilerledikçe düzelirim sandım ama daha da berbat hale geldim çocukluk ve ergenlik dönemlerinde gelişimimi tamamlayamadım bence bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi kendimi çok yetersiz hissediyorum

Haklısın da gerçekten utangaçlık çekingenlik kaygı korku öz güvensizlik geç kalmışlık yetersizlik herşeye engel oluyor adım atamıyorum

Ben zaten ömrümü hiç heba etmek istemedim ama senelerdir çaresizlik içinde yaşıyorum gençliğimde yaşamak istediğim hayal ettiğim hiçbir şeyi yaşayamadım her şey içimde kaldı çocukluğumdan beri utangaçlık çekingenlik hayatıma engel oldu kendimi özgür bir insan gibi hissedemedim hep tutsak gibi yaşadım hâlâ aynıyım çocukluğumdan beri aşamıyorum her sene aynıyım yaşım ilerledikçe hicbir şey değişmedi hep aynı kaldım istesemde açılamadım olmuyor da evden dışarı bile çıkamıyorum en güzel yaşlarım evde sıkılarak bunalarak geçti destek alsam da düzeleceğimi sanmıyorum belki de çocukluk ve ergenlikte kendimi aşmam açılmam gerekti ama olmadı

Bilmiyorum sonuçta hiç destek almadım faydası olsa bile ben destek almak için adım atamam bu da bir engel neyse meşgul ettim kusura bakma her şey için teşekkür ederim

Utangaçlık çekingenlik hayatımı her yönden olumsuz etkiledi etkilemeye de devam ediyor bu bir engel

Utangaçlık adım atmama engel oluyor işte utangaçlık hayatıma hep engel oluyor olacağı kadar da oldu zaten

Ya aslında ne bileyim açsın ve mükemmel bir sofranın basindasindir yiyemiyorsun gibi bı tuhaflık işte

Bilmiyom yaa yorgunum yorgun