İçlerinde bir nebze güzellik bulunmayan sadece kötü insnalar üzerine?

İnsanlar, karmaşıklıklarıyla birlikte birçok renge sahiptir. Hayatta biraz siyah, biraz beyazız. Ancak, bazıları sadece iyilik, bazıları sadece kötülük gibi algılanabilir. Bu büyük kesim, katran karası kalplerle dolu gibi görünüyor. Tuana Türkay'ın ifadesindeki gibi, "kötülüğün anneden geçen bir şey olduğu" düşüncesi zamanla daha mantıklı gelmeye başlıyor. Ancak, unutmamalıyız ki her bireyin özünde birçok etken bulunur, yaşam deneyimleri ve çevresel etkiler de bu renk skalasını belirler.

Kötüler olmasa iyiler de olmazdı. Akıllı insanı akıllı yapan akılsız insan ile kıyaslanması ile akıllı olur. Akıllı insan akılsız insana teşekkür etmeli. Aynı onun gibi iyi olanlarda kötü insanlara teşekkür borçludur. Hindistan'da ki galiba yanlış hatırlamıyorsam Konfüçyüsün babası olan bir adam bir mağara girip uzun uzun düşündükten sonra kötülüğün nereden çıktığını düşünmüş. Sonra şuna karar vermiş kötülük Bizim istek ve arzularımızdan kaynaklanıyor. İslami felsefede bu nefis diye adlandırılır. Kendi çıkarlarımız için herşeyi yapmak karşı tarafa kötülük oluyor. Erdemlilik ve iyi insan olmak öğrenilebilinir mi? Öğrenimez mi? Madem ki biz bunu öğrendik başkasıda öğrenebilir faydalanabilir. Nasıl olacak işte o çok zor