Yarımdan ziyade hiç başlamayan şeyler var ve beni asıl üzen de bu oldu her zaman.. çünkü bazen insan kötü bile bitse sonu bir şeyler yaşamak ister o duyguyu tatmak ister.. sürekli mutlu olmama gerek yok acı da çekebilirim. ama en azından bir şeyler hissedeyim hayata karşı diyorum.
Bugüne kadar yarım kalan herşeyi bir şekilde tamamladım bitirdim veya ulaştım. Ama geçenlerde anladım ki bunlar hep tek taraflı olan yani benim kontrolümde olan bir durummuş. Acı şekilde anladık bazı şeyleri ve yarım kaldık tabiki..
Yarım da eksik de kalmadı bence. Herkes ve her şey olması gereken yönde ilerliyor, biz aşırı çaba da göstersek bir yerden sonra hepimizin nehirde sürüklenen yapraklardan pek bir farkı kalmıyor. Belki de daha iyisi için, belki de daha doğru bir zaman için..
Bir yanım hep eksik kaldı, ailemden dolayı. Sagolsunlar ne zaman ihtiyacım olsa, cagirsam bile yanımda değiller. Hep bir bahaneleri var. Hep bir sebepleri var. Hayatimin hic bir döneminde 'ama babam var, ama babama guclvenirim, iyi ki var' vs gibi cumleler kuramadım. Kizlarin kahramanlari babalaridir derler, benim babam hic kahramanim olmadi mesela. Annem en ihtiyacım olduğu anda bile bahanelere sigindi, dogumumda. İle beni başkalarına muhtac etti, en mutlu anlarimi bana zindan etmek icin elinden geleni yaptı, hayatimi mahfetti, sonra döndü 'o zaman öyle doğru gelmişti, ama bugun olsa yine aynisini yaparım' dedi.
Cok canimi yakiyor, ama bunun eksikliği ne olursa olsun geçmiyor..
üniversitem yarım kaldı 2 yıllık okuyordum 2. sınıfın sömestr tatilinde deprem oldu geri döndüğümde odamda tanımadığım insanlar vardı şehrimi üniversitemi çok özledim