Bir ortamda kendin olmak mı, olmadığın biri gibi davranmak mı?

Eğer kendin olmuyor ve kabul edilmek için olmadığın biri gibi davranmaya başlıyorsan uyum sağlamış oluyorsun, o ortama ait olmuş olmuyorsun. Olmadığın biri gibi davranmak da zevk vermiyor bence. Varoluşumuzun getirdiği haz duygusu olmuyor, çünkü orada kendin olarak yoksun..

Kendini davranışlarını geliştirebilirsin, örneğin öfke problemin varsa bunun üzerinde çalışmak seni olmadığın biri gibi yapmaz, kendinin daha iyi versiyonu haline getirir. Çoğu zaman duygu ve düşüncelerimizin kendimiz olduğunu sanıyoruz. Duyguların çoğu çevresel etkiler nedeniyle bedenimizin salgıladığı hormonlar sonucu oluşur. O zaman bu duygular ve bedenimiz çevreyi daha iyi anlamamız için araçlarımız sadece, biz değiliz. Belki de bizler öfke, nefret gibi olumsuz duygularımızı kontrol etmeye çalıştığımızda kendimizi farkediyoruz, o anlarda kendimiz ve özümüz ortaya çıkmaya başlıyor.

Düşüncelerimiz ise içinde yaşadığımız toplum, okuduklarımız, eğitimimiz, karşılaştığımız insanlar vb. etkilerle oluşuyor. Peki düşüncelerimizin biz olduğumuzu söyleyebilmek için ne olmalı sizce?