Niye adını bile bilmediğim insanların dertlerini sıkılmadan dinliyorum ve fazla samimiyim sanki?

Kafamın içinde insanlara mesafeliyim ama gerçekte tam aksi. Kabul etsem ya da etmesem bile böyle. Çok fazla arkadaş canlısıyım, insanlara karşı hep nazik, kibarım. Ne tür insan olursa olsun anlaşa biliyorum. Sahte davranmam içimden gelir, rahat olurum. Motivasyon veririm, desteklerim. Birde karşı tarafın karakteristik ya da görünüşüyle ilgili bir şey olunca hemen söylerim. Sorunum mu var benim? Fazla iyiyim ve bunu değiştiremiyorum.
Niye adını bile bilmediğim insanların dertlerini sıkılmadan dinliyorum ve fazla samimiyim sanki?
Cevapla