Merhaba, nasıl başlamam gerek bilmiyorum. Son çare olarak bunu yapıyorum. 4 gün önce başka bir şehire gitmek için bilet aldım, ( Ankara 'da oturuyorum) niyetim intihar etmekti sabah herkese veda etmiştim. Devam etmeden önce, 23 yaşındayım. 10 yıldır elektronik müzik yapıyorum. 2017 ve 2019 yılların da popülerlik elde etmiştim, fakat hepsini kaybettim. aynı zaman da Lab academy mezunu bir DJ'im. Bir çok şehirde arkadaşım olsa da evim dediğim yerde yapayalnızım, aynı döngü içerisinde günlerim hep aynı. İçten içe sürekli çaresizlik hissediyorum çünkü sosyal bir hayata ve yaşantıya sahip olamıyorum, herkes gibi herkes kadar hak ettiğim bir şey olsa bile. Bazen tek başıma bir yerlere gidip oturuyorum, insanlar mutlu herkesin yanında birileri var, çok hoşlar. Asla sahip olmadığım bir şey bu benim için, ezik bir karakter değilim. Baskın, zeki, yetenekli biriyim, insanları şaşırtmak gözleri üzerime almak konusunda oldukça iyiyim, fakat istediğim arkadaşlığı bulma konusunda oldukça kötüyüm. İnsanlar genelde tek kullanımlık bir ürün gibi kullanıp arkasını dönüyor, veya işine yarıyorsam, kısacası kullanılıyorum çoğu zaman. Böyle bir yaşamdan oldukça yoruldum, gülmek, eğlenmek, çıkıp bir şeyler yapmak istiyorum. NORMAL BİR YAŞANTI istiyorum.
Yalnız kalmak beni mahvetti.
Kaldığım yerden devam edeyim. gittiğim şehirde yol boyu ağlamanın üzerine iner inmez kendimi bir camide buldum. Öğle saatiydi, küçük güzel bir yerdi onca dede ve amca ile namaz kılıp çıktım, günü kendime zarar vermeden ağlayarak ve üzüntü içinde bitirip evime döndüm. Açıkçası umutsuz gibi hissetsem de hala bir şeyler değişir diye umuyorum. İntihar edecek cesareti bulamadım. Sizlere sorum ise şu, nasıl düzgün arkadaşlıklar kurabilirim? Bu berbat yalnızlıktan nasıl kurtulabilirim? Kurs, etkinlik gibi öneriler hobilerden bahsetmeyin, tek başıma evden çıkmak bile istemiyorum. Hayatı herkes gibi, herkes kadar normal bir şekilde yaşamayı hak ediyorum.
Yalnız kalmak beni mahvetti.
Kaldığım yerden devam edeyim. gittiğim şehirde yol boyu ağlamanın üzerine iner inmez kendimi bir camide buldum. Öğle saatiydi, küçük güzel bir yerdi onca dede ve amca ile namaz kılıp çıktım, günü kendime zarar vermeden ağlayarak ve üzüntü içinde bitirip evime döndüm. Açıkçası umutsuz gibi hissetsem de hala bir şeyler değişir diye umuyorum. İntihar edecek cesareti bulamadım. Sizlere sorum ise şu, nasıl düzgün arkadaşlıklar kurabilirim? Bu berbat yalnızlıktan nasıl kurtulabilirim? Kurs, etkinlik gibi öneriler hobilerden bahsetmeyin, tek başıma evden çıkmak bile istemiyorum. Hayatı herkes gibi, herkes kadar normal bir şekilde yaşamayı hak ediyorum.
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer