Pesimist bir çevreye sahip olmak insanı pesimist yapar mı veya tam tersi?

Küçüklüğümden beri yüzüm bir kere gülmedi. Mutsuz, kavgalı, soğuk bir ailede büyüdüm. Babamın psikolojik sorunları var tek yaptığı bize emirler vermek, carlamak, hakaret etmek, dövmek, annemi de aldatmışlığı var. Annemin psikolojisini de o bozdu, annem sinir hastası çıktı. Ablam da öyle. Okulda zorbalığa uğraşım, hiç arkadaşım olmadı. Yani kısaca ve evde ne dışarda yüzüm güldü. Hiçbir zaman mutlu olamadım. Artık 20 yaşındayım ve ben de sinir hastası, bipolar ve pesimist oldum. Gelene geçene kan kusuyorum tek derdim sinirimi insanlardan çıkarıp onları olduğum gibi mutsuz etmek (cidden istemsizce oluyor kendimden nefret ediyorum böyle olduğum için…). Çok kötü şeyler yaşamış bir arkadaş tanıyorum. O da benim gibi büyümüş ama zorbalık olayı yok. Kız hep gülüyor, şaka yapıyor, eğleniyor, bir kere mutsuz olduğunu görmedim. Halbuki benim ki dılardan belli oluyor. Onun arkadaşları da var sevgilisi de falan ben niye böyle oldum? Kendimi değiştirebilir miyim?