Bir hikâyeniz var mı?

Anlatmak ister misin peki?

Mühim olan tüm yaşadıklarımdır, her günüm, ağladıklarım, güldüklerim, düşündüklerim. Dışarıdan sıradan, hatta fazla sıradan gibi gözükecek bir hayatım var, dışarıdan kimseyi bilemeyiz tabii ki ama asıl yaşadıklarımız beynimizin içinde olanlardır, yoksa ona yaşanmışlık denmez bu şekilde bakarsak bir balıkla eşdeğerizdir. Düşüncelerimde öylesine yoğun öylesine fazla yaşıyorum ki, ondan bir başka insan çıkartabilirim adeta, o benim dostum, o benim, beni anlayan bana her şey olan. Ben kendimi bugün üzüldüm, dün şöyle oldu, bir yıl önce şöyle bir olay yaşadım diye anlatamam, yaşamış olmam değil anladıklarımdır hayat... Daha yazardım da, zaten sonu var mıdır ki acaba bilemiyorum?
Sende anlatmak istersen memnuniyetle okurum 🙂

Gerçekten çok güzel yazmış, anlatmışsın. Benim bu kadar hoş bir felsefem yoktur muhtemelen. Zaten öyle çok bir tecrübem de yok hayata dair. Ama başka insanların hikâyelerini ya da düşüncelerini okumayı seviyorum. Daha çok sevdiğim şeyse başka insanların hikâyelerine katılmak. Çünkü böyle olduğunda kendi hikâyesizliğimin içinde biraz olsun eğlenebiliyorum.

Bu davranışını çok takdir ettim, çok gelişmeye hatta fazlasıyla gelişmeye müsait birisin ve çok güzel bir yapıya sahipsin kesinlikle. Şuna inanıyorum ki seninde mükemmel bir hikayen var, hatta bundan eminim. Diğer insanlara baktığın dışarı gözden bir kendine baksan ne hikayeler çıkar inanamazsın. Başkalarının düşüncelerinden yeni şeyler öğreniyorken kendimizide tanımak gerekir, kendi düşüncelerimizi hayatımızı oluşturmamız gerekir. Yoksa eksik boş bir hayat yaşadığımız düşüncesiyle boş zamanalarda kayboluruz. Kendimizi tanımamızdaki en iyi yollardan biride bir duygu hissettiğimizde ona sarılıp sebebini anlamaya çalışmaktır, zihnimizi bazen biraz susturup kendiliğinden çıkan 'benliğimiz'in sesini dinleyip onu anlayıp ona inanmak ve söylediklerinden dolayı onu çok sevip değerli olduğunu hissettirmemiz gerekir. Başkalarının hayatlarında kaybolurken en çok buna ihtiyacımız vardır, kendimizi dinlemeye, kendimiz olmaya. Her insan öylesine değerli, öylesine hazinedir ki.. Misal çok ince camdan yapılmış değerli bir yapı, biz onun satıcılarıyız, başkaları için korur saklar, iyi sergilemeye çalışırız çünkü bir gelir elde ederiz bundan. Kazanç da diğerlerinin sevgisi, saygısı, bize hissettirdikleridir. Kimse gelmezse eğer değersiz görünür o yapı, zor olsa bile kırılması çok basittir, gözü dönmüş bir seyirci onu çok basit bir şekilde kırabilir. Onu değerli kılan sahiden diğer insanların biçtiği değer midir? Niye biz onun farkına varıp onu sırf böyle harika bir görsel, oluşum olduğu için sevmiyoruz ki. Önce kendimizi bilip, ona değer vermeliyiz, en önemli öğretici odur, en büyük hazinede. Övgülerin içinde ayrıca çok teşekkür ederim, gururum okşandı. Şimdi kendini farkedip, kendi hikâyene odaklanmanın zamanı...

Oooo çok ilgimi çekti ama şu an. Biraz daha detaylı anlatma imkanın var mı mesela?

liseye geçince üst sınıflar bizi zorbalıyordu o zamanki en yakın arkadaşım onların sınıfından çocuğa aşık diye ben arkadaşlarıma genelde annelik yaptığım için onlara karşılık veriyordum. Arkadaşlarım sürekli aşktan sevgililerinden bahsediyorlardı. Bana anlattıktan sonra ayrılıyorlardı genelde düzgün olmadıklarını anlayıp hani o derece kötü kararlar veriyorlardı. Ben de bir gün kendi kendime ben neden hiç aşık olmuyorum kalpsiz miyim diye evde düşünürken buldum kendimi aklıma ilk okul aşkım geldi o da diğer sınıftaydı. Dedim kendi kendime ben de bundan hoşlanayım bunu gerçekten dedim bir bakayım deneyeyim. İlk okulda hep oynardık falan iyi çocuktu. Teneffüslerde görüyordum. Neyse bir şeyler hisseder gibi oldum. Sonra buna yazdım. Sevgilisi varmış. Ertesi gün okulda özür dilemeye gittim garip olmasın karşılaşmalarımız bir de gerçekten aşık değilim diye açıklama yapacaktım ben bunun sınıfına gittikten sonra her nasıl olduysa bir şey de demedim ama okulda bunun iki tane sevgilisi olduğu yayıldı. İki kişiyi yürütüyormuş... Kabak bana patladı bu bana omuz attı. Lise hayatım boyunca da arkadaşlarımın çöpçatanlıkları ve çift buluşmalarıyla geçti ama hiç aşık olmadım. En son mezuniyette de bununla karşılaştığımda tamamen görmezden geldim. Anlayacağın artık üniversitedeyim. Bana istek yollamış o yüzden anlattım. Önümde uzun bir aşık olmayacağım hayat var.

Sevgililerim oldu ama öylesine

Hımm anlıyorum. Ama bence buna inandığın için böyle oluyor. Ben mesela hiçbir zaman âşık olmayacağımı düşünürdüm. Hatta derdim ki zeki insanlar âşık olmaz. Biz âşık olmayacağız derdim kendime. Sonra noldu peki? Tabii ki âşık oldum. Ama hikâye burada biter sanıyor insan genelde. Fakat devamı var. Bu aşkım bir süre sonra son kullanma tarihine kadar olmak üzere her şeyiyle kullanıldı benim tarafımdan. Deli dolu bir aşktı ve yaşadım duygu bazında her şeyiyle. Bu şairlerin şiirlerine konu olan duygusal aşk var ya ondan bahsediyorum işte. Ama sonra bitti. Tükendi çünkü çok kullanılmıştı. O zaman şunu anlıyor insan aşk varsa bile platonikken var. Yaşanan bir aşk ne kadar uzun sürebilir? Hikâye burada bitmiyor ama. Benim aşkım bitse de ben bitti artık diye düşünmedim. Çünkü yeniden âşık olmak eğer arada yaşanan şey kötü bir şey değilse yani aşk kötü bir şeyden dolayı bitmediyse o kadar zor bir şey midir? Sevgi hâlâ varken aşk geri döndürülemez mi? Bence döndürülür işte. O yüzden bence aşk o kadar büyük bir şey değil. Sen de bir gün âşık olabilirsin sonra bu aşkın bitebilir ya da bir gün ya hiç âşık olmamışım ki sadece öyle sanmışım diyebilirsin. Bu aşka belli olmuyor kısacası. Çok kafa yormamak lazım o yüzden. Hatta isminde bir zehir var o kelimenin. Aşk demeyelim bundan sonra diyelim ki çok fazla sevmekti. Böyle bir şeyler işte...

Biz ekranlarla büyüyen çocuklardık o yüzden hiçbir insanın doğal duygularla gelebileceğine inanmıyorum. Herkes çok oyalayıcı açıkçası erkeklerden sıkılıyorum. Ve anlattıklarında da aşık olup tükenme sebebinin gözünde büyütmen hayali sevmen olduğunu düşünüyorum. Büyük ihtimalle gerçek anlamda birbirinizle samimi değildiniz. Tabi yanılıyor da olabilirim. Yine de kimse kimseye açık değil

Bence karşılaştığın insanlar hep seni kırıp üzdüler. Ya da insanlara güvenmek istemeyen biriydin veya bilemeyeceğim bir şeyler var ama bir şekilde tamamen haklı olduğunu düşünmüyorum. Belki çoğunlukla evet fakat aradaki istisnaları yok sayıyorsun. Umarım birileri bir gün karşına çıkar ve tüm inancını hayatına olumlu olacak yönde yıkar geçer ve sana yepyeni bir dünyayı gösterir.

Aynen öyle gerçekten. Her insanın hayatı zaten bir hikâyedir diyorsun başlı başına.

Aynen öyle.

Bu güzel bir şey mi peki?