Asosyallik beni öldürüyor?

Herkese merhaba. Öncelikle kısa özet geçmek istiyorum. 12 yaşıma kadar geniş bir çevrem vardı, herkes tarafından sevilen, herkesin arkadaşı olmasını istediğim biriydimm. 12 yaşımdan sonra yurt dışına taşındım ve okuldaki çocuklar benimle tanışmaya çalışmadı bile ben ne kadar çabalasamda. Sonra vazgeçtim ve tek başıma takılmaya karar verdim. Bu başta benim için çok zordu. Hayatım sadece telefonumdan kitaplarımdan ve annemden ibaretdi. Yaşıtlarım o yaşlarda kafelerde gezerken, ergenlik triplerine girerken ben hep sorumluluklarımdan ibaretdim. Şu an 20 yaşındayım ve ülkeme döndüm. Hayat o kadar zorki şu an bana. Kimseyle konuşmak istemiyorum ama yalnız hissetmekte bir süre sonra yoruyor. Hayatın gerisinde kalmışım ve yaşamam gerekenleri yaşayamamışım gibi geliyor, bazen ise bir sürü şeyleri yaşamış olgun biri gibi hissediyorum. Akşamları geç yatıyorum erken asla uyuyamıyorum, uykum gelse bile. Sürekli başıma olumsuz bir şey gelicek gibi hissediyorum. Üniversiteye hazırlanıyorum şimdi. Düşünsenize bir gün boyunca yanında sadece merhaba diyecek kimseniz olmuyor. Koca 24 saat var günde ve ben bu zaman aralığında 1 dakika bile kimseyle iletişim kurmuyorum. Ne yapa bilirim? Benim durumumda olan var mı? Asla yalnızlıktan şikayet etmiyorum aksine seviyorum ama psikolojim artık bozulmaya başlıyor asosyallikten. 7 yıldır koca dünyada insansız yaşamak çok zor ve değişmem uzun bir zaman alıcak. Ne tavsiye edersiniz?