Size verilen değer karşılığında ki tutumunuz nasıldır?

Bu biraz ne hissettiğimle ilgili. Nereden tanıdığımla, verdiği değeri lafta olup olmadığıyla ilgili. Arkadaşımsa değer görüyorsam değer veririm. Sosyal medyadan bana yürüyen, farklı bir şehirde yaşadığım ve bana yürüyen biriyse ortada bir çaba yoksa (yanıma gelip gitmesi gibi) davranışım farklı olur. İnanmadığım için ters teperim. Yanımdaki birine tavrım öyle olmaz ama aynı şehirde yaşıyorsak bile sosyal medyadan tanışıp ilişki yaşamayı doğru bulmuyorum. Bana yazan niye başkasına da yazmasın? Örneği çok var. Bu yüzden nereden tanıdığım önemli. Sosyal medyadan tanıdığım kişi arkadaş olarak kalıyor ve öyle değer veriyorsa amenna ama aksi taktirde ters teperim.

Ben karşımdakinin niyetine bakıyorum daha çok, niyetiyle alakadar oluyorum. Bana verdiği değer samimi mi, art niyet barındırıyor mu, beni kaybettiğini gördüğü vakit mi değer vermeye başladı. Bana karşı niyeti belirliyor kişiye karşı tutumumu, değer veriyormuş gibi yapanlara değer vermiyorum, muş gibi yapanları sevmiyorum, onların birden fazla yüzü var çünkü, kazık atmak için tetikte beklerler çünkü, sinsiler bana adım atsa da onlara değer vermiyorum, tutmuyorum onları heybemde. Zamanında beni tuzağa düşüren birisi vardı, uğraştı uğraştı durdu benimle, yuttum, bana öyle geliyor dedim, ağladım da lakin o tuzak son damlaydı, tuzağa düştüğüm vakit kendimden nefret ettim onun hilesine kandığım için, başka bir oda da ağladım, durdurmaya çalışsam da durduramıyorum kendimi, olmuyor, gözyaşlarım dinmiyor, ben o vakit kendimden nefret ettim, kendimi bir mikrop gibi hissettim, kaldıramadım, o anı kaldıramadım, başa çıkamadım, madem o denli şeytandı, kendi çocuğuna tokat atana da had bildirseydi, bana gelince mi tuttu beyliği, tabii saf buluyor beni, güçsüz buluyor, gücü yeten yetene, hiç haketmeyen birisi için kaybetti beni, bari hakedecek kişi için kaybetseydi, benimle alay etti, uğraştı durdu benimle, azarladı beni, taş gibi konuştu benimle, o vakit çocuğuna gözünün önünde tokat atana da bunları yapabilseydi, insanın kendinden nefret edip kendini bir mikrop gibi hissedip ağlaması berbat bir şey, yaşayan bilir. Sonra gönlümü almak için çok çırpındı, adımlar attı lakin nafile, ben onu iyi bir insan sanıyordum, melek sanıyordum, meğerse içi şeytan dışı melekmiş onun. Ben de onu azarladım, dik dik konuştum, zırlattım, pişman değilim, bir şeyleri düzeltmek istedi lakin beyhude, sonra da serzenişlerde bulundu bana, yok herkese hakettiği değeri verecekmiş miş de miş. Beni kaybettikten sonra mı aklın başına geldi, beni kendimden nefret ettirdikten sonra mı, çok uğraştı barışmak için, yakınlık gösterdi, gururumu kırdı, affedemem, mesajlar gönderdi, okumadan sildim, bir bakıma küfür ettim, yolda görsem kuş gibi uçup yolumu değiştiriyorum. Asla affetmeyeceğim, o da bunu biliyor. Bana tuzak kurup geç değer veren kişiye karşı tutumum tam olarak da böyle lakin kendimi vazgeçilmez sandığımdan değil, benim dahi kendimden vazgeçtiğim, nefret ettiğim anlarım oldu, başkası niye vazgeçmesin, onun dışında iyi niyetle değer verene elbette ki değer veriyorum.

karşımdaki kişinin bana verdiği değeri samimi buluyorsam bende ona aynı şekilde davranırım. yapmacık sahte, çıkarcı bulduğum şeylerin peşinden koşmam hiç benlik şeyler değil bunlar