Olum mektubu degildir?

icimi dokmek istiyorum.
belki kendimi değil içimdeki acıyı öldürmek istiyorumdur fakat içimdeki acı ölse dahi bedenimin bu acıya daha fazla tahammül edeceğini düşünmüyorum
tek istediğim şey bir hayattı sadece bir hayat çok mu bir şey istedim?
artık beni manevi şeyler iyi hissettirmiyor insanlardan dua etmenin, istemenin, namaz kılmanın onları iyi ve yeniden doğmuş gibi hissettirdiklerini duymuştum
o kadar büyük acılarım var ki yüreğimdeki yaralar acıyor artık
manevi şeyler bile beni iyi hissettirmiyor istemek bile istemiyorum hatta ve hatta kafamı patlatmak istiyorum susmayan düşüncelerimi sonsuza dek yok etmek evrenin en karanlıklarına gömmek istiyorum bana kalsa tüm benliğimi de evrenin en uçsuz bucaksız yerine göndermek isterim
kafamdaki düşünceler hislerim acılarım onun bunun şunun kendimin açtığı yaralar o düşünce bunun dedikleri benim düşüncelerim artık kafamı çalıştırmak bile istemiyorum beynimi susturmak istiyorum
canımı en çok hangisi acıtmıştı? babamın açtığı o yara mı tükenmişliğin çaresizliği mi? en içten acıtan ise benim kendi ruhuma açtığım yaralar oldu o kadar derin yaralar açtım ki üstüne tuz basılmışçasına acıyor her düşündüğümde yaralarımla, ruhumla ve kendimle bağırmak istiyorum. nereye kadar bunu bu şekilde sürdürebileceğimi de düşünmek istemiyorum
kendimi iyi hissettiren bir şey bulamıyorum çevremdeki kişiler neden bu kadar üzgün ve depresyonda olduğumu soruyorlar aslında açıklamak isterdim tüm olanları ama yaşananları anlattıkça tüm yaralarım açılıyor sanki o anlara geri dönüp tekrardan yaşıyorum ve ruhumu kendim tükendiriyorum
tek isteğim kurtar beni ya rab eğer varsan ya rab beni sen kurtar çünkü ben bile kendimi kurtaramıyorum
bana bir kurtuluş yolu göster bana bir tedavi bul benim ruhumun yaralarını sar iyileştir ya rab
benim bu hayattan isteklerim herkesin zaten sahip olduğu için şükrettiği şeylerdi
bu hayattan istenebilecek en basit şeyleri istedim ben buna bile mi layık değildim ya rab? ben o kadar küçük değersiz biri miydim?
Güncellemeler
+1 yıl
ölümden sonra hayat var ise ve eğer ben bir gün bedenen ölürsem hayat'ın bir imge, beden ya da ruh olarak karşıma oturup bana tüm bu hayatı bu hayatımın tüm uçlarını, nedenini, sırlarını neden benim bunları çektiğimi bir filmin arka sahnelerini izlerken ki anlama hissiyatını vererek anlatılmasını isterim neden ben olduğum da aşırı merak ettiğim bir şey amma neden merak ettiğimi, nedenini düşünmek bile istemiyorum bu beni boğuyor. SADECE İÇİMİ DÖKÜYORUM.
Olum mektubu degildir?
Cevapla