Kendisini her daim çok özlediğim ve çok sevdiğim bir insan var bu kişiyi babam gibi görmem normal mi?

Sevgilim yokken hayatımda hep bir şeylerin eksikliğini hissederdim daha sonra sevgilim oldu. Sonra hayatımda tuhaf bir şekilde baba eksikliği hissetmeye başladım. Okulumda çok sevdiğim bir öğretmenim var onu ilk gördüğümden beridir babam gibi görüyorum. O hayatıma girdikten sonra öyle değiştirdi ki hayatımı. Beni ilk defa birilerinin anladığını hissettim çok ilgileniyordu benimle. Genel olarak bütün öğrencileriyle ilgileniyordu zaten ama ben ilk defa hayatımda anlaşıldığımı o hocayla hissettim. O hocaya davranış şekillerim, ruhum falan aşırı benziyor ve ben insanlara karakter olarak genelde benzemeyen birisi olmama rağmen o hocaya karakterimi aşırı benzetiyorum. Ve o hocanın da hep bir acısı varmış gibi duruyordu bilmiyorum. Çoğu zaman hafızasını kaybetmiş gibi davranıyordu o öğretmenim. Ve geçmişte bir motor kazası geçirdiğini falan anlatıyordu. Zihnim senaryolar kurmayı seviyor. Nedense içimde hep o hocanın çocuğu olma arzusu vardı. Hâlâ da içimde o arzu var. O hoca iyi ve sağlıklı olsun diye her gün dua edeceğim o kadar yakın hissediyorum ki kendimi o hocaya.