Kendinde en sevmediğin huy ne?

Valla çok var genelde hiçbir huyumu sevmem. En çok hangisi dersen hepsi işte bi anda ruh halimin değişmesi, agresif olmam, sürekli söylenilenlerin altında bir şeyler aramam, hemen samimi olmaya yatkın bir yapım var bu yüzden de uzak duruyorum ortası yok yani huylarımın :/

Saymakla bitmez ki, çoğu özelliğimi sevmem kendime dair lakin kendimi çok severim, çünkü özümde ne denli iyi bir insan olduğumu görüyorum ve biliyorum. Dengesiz bir insanım, bu yönümü sevmiyorum lakin düzeltmeye çalışıyorum lakin ben kötü dengesizlerden değilim, fesat ve sinsi dengesizlerden, döneklerden değilim, ruh halim hızlı değişiyor, birisine fena kızdıysam artık bekliyorum, hemen atağa geçmiyorum, beklerken şunu farkettim, hızlı ruhsal değişimler içine giriyorum, bir an oluyor "ne var canım bunda" diyorum, bir an oluyor "haklıyım sonuna kadar"diyorum, böyle birbiriyle çelişen düşünceler içinde oluyorum bazen, bazı hususlarda lakin yanlış adımlar atmaktansa beklemek daha güzel, bekleyerek kendimi de tanıyorum, bazen bir çocuk gibi hemencecik küsüyorum lakin karşıdaki küs olduğumu bilmez, küçük şeylere küsüyorum, halbuki karşıdaki kişinin niyeti de beni kırmak değil hani, beni incitmek değil onun niyeti,30 yaşındayım lakin hâlâ büyümedim, kendi kendime kulaklıkla gülümseyerek hayaller kurarak müzik dinlerim hâlâ ve tuhaf tuhaf bakarlar bana, acayip acayip, o bakışlar biraz üzüyor beni, böylesine basit bir şeye de hüzünlenebiliyorum lakin artık kulaklıkla dışarda müzik dinlediğimde ciddiyetimi koruyorum, hâlâ bir yerlerde elalemin ne düşündüğünü önemsiyorum lakin her konuda değil tabii ki, düşmanları değil de bana karşı nötr olan kişilerin düşüncelerini önemsiyorum, halbuki şöyle söylemeliyim kendime "ben mutluysam kimseye zarar vermiyorsam bundan elaleme ne, niye kendimi elalem yüzünden sınırlıyorum, hayaller kurarak, gülümseyerek kulaklıkla müzik dinlemeye devamkeee ☺" Hatta bugün uygulayım bunu, acaba uygular mıyım, bak burada bile dengesizim :D Birisine ne kadar kızarsam kızayım, afedersin ağzıma da sı*çsa anında yumuşuyorum, böyle kalbim fethediliyor lakin yumuşadığımı belli etmiyorum tabii ki, çünkü ben sabahlara kadar yastığımı gözyaşlarımla ıslattığım o günleri unutamam, onu affedersem, art niyetlileri affedersem kendimi affedemem, affetmeyeceğim, bazı kişiler affedilmez. Misafir sevmiyorum, tembelim, sıkıcı, donuk, asosyal bir insanım, benimle sohbet karşıdakini sıkar lakin ben kendimden sıkılmıyorum, her ne kadar 31 yaşında olsam da ruhum hâlâ 17 yaşında, bir yanım cıvıl cıvıl, sadece dışarı dökemiyorum içimdeki cıvıl cıvıl hali, ufak tefek şeyleri görmezden geliyorum lakin bana yapılan affı, izahı mümkün olmayan hataların bedelini muhakkak ödetirim en olması gerektiği şekilde lakin ben bu yönümü seviyorum, bir de kendimle çelişiyorum tuhaf ama sevilmekten korkuyorum, birisi beni sevince nasılsa gidecek diye bir korku kaplıyor içimi, biraz dışlanma korkusu var, hâlâ geçmişten kalma, çünkü çok dışlandım, ben de dışladım kendimi, şimdi arka çıkıyorum kendime, kayırıyorum kendimi, kendimden yanayım, biraz da kendimi sevilmeye layık görmüyorum, çekingenim, aceleciyim, tezcanlıyım, hassasım lakin çekingenliği ufak ufak atıyorum üzerimden, çok arkadaş kazığı yedim, tabii ki onlar hiçbiri arkadaş değildi, bazıları birbirinin maşasıydı, kutsal gördükleri kişinin etkisi altında kalan aciz, zavallılar, gönüllü köleler, maşalar tarafından, gözümde büyüttüğüm o şeytan tarafından dışlandım, iyi ki onlar dışlamış beni ☺ Kendi karar verme yetisi olmayan, sorgulamadan başkasının düşüncelerine teslim olan, beni bir bütün olarak görmeyen kişiler zaten benim arkadaşım olmaz, onların düşüncesi de mühim değil, çünkü kendi düşünceleri yok, etki altındalar, onların hiçbirini sevmiyorum, lazım değiller, aslında onlar beni değil de ben kendimi dışlamışım, olsun deneyimdi, bu deneyim sonucunda kendimi her halimle sevdim, kendimi sarıp sarmaladım, kimin ne olduğunu gördüm, merhametli bir kalbim var, ben insanların pisliklerine maruz kalmasaydım şimdi böyle merhametli, empati sahibi, kendi kararları ve düşünceleri olan birisine dönüşemezdim, iyi ki geçmişim o zorlu yollardan, iyi ki canım yanmış, şimdi karaktersizlere değer verip önemsemiyorum, kendimden yanayım, başım yukarda, buram buram çekiyorum huzuru içime.

Fazla olan gururum, gönül almama huyum, inadım, değişken tavırlarım, dilimin kemiği olmaması, kin, öfke.. benim güzel huyum var mı gerçekten? 🙄