Kaygı ile nasıl mücadele ediyorsunuz?

Ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım hep içime kapandım kendimi kapattım geri çektim insanlarsan kaçtım sosyalleşemedim ortamlara giremedim hep yalnız kaldım dışlandım aşağılandım yaşım ilerledikçe hayattan koptum tamamen eve kapandım senelerdir evden dışarı çıkamıyorum utangaçlığım çekingenliğim korkularım kaygılarım iyice arttı gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti hiç mutlu olamadım gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı hayatı kaçırdım hayata geç kaldım her sene her mevsim her gün aynıyım hiç değişemedim iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum hayatım evden ibaret

Kişilik yapımla alakalı çünkü çocukluğumdan beri içe dönük utangaç çekingen sessiz biriyim bu yaşıma kadar hiç değişemedim açılamadım kendimi hep geri çektim sosyalleşemedim çocukluk ve ergenlik dönemlerinde belki biraz açılabilirdim ama olmadı ve yaşım ilerledikçe daha da içime kapandım kendimi iyice kapattım utangaçlığım çekingenliğim arttı ve evden dışarı çıkamaz hale geldim senelerdir evden dışarı çıkmadan yaşıyorum

Ama genel olarak hayata geç kaldım gençliğim bitiyor ve ben gençliğimi hiç yaşayamadım hayattaki kaybım büyük ve telafisi de yok eksik kaldım maalesef

Kendimi burada yazarak ifade ediyorum ama gerçek hayatta böyle anlatamam ben bu kişilikle doğdum utangaç çekingen içe dönük bir yapım var istesemde değişmiyor ve zamanla da hiç açılamadım hep böyle kaldım yaşım ilerledikçe daha da ilerledi zaten çocukluğumdan beri utangaçlık çekingenlik hayatımı hep olumsuz etkiledi istediğim gibi biri olamadım sosyalleşmek istedim başaramadım adım atamadım yapım gereği yalnızlığı asosyalliği seviyorum ama ben bunların aşırı yaşadım hep yalnız asosyal kaldım evde durdum çocukluğunu ergenliğimi gençliğimi olmadı gerektiği gibi yaşayamadım kişiliğim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi öz güvenim gelişmedi psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi hayata uyumsuz kaldım çok yetersiz güçsüz biriyim resmen hayatın dışında kaldım hayatım evde geçti gitti gençliğim heba oldu telafisi de yok üstelik zamanla her şey daha da zorlaştı yaşım ilerledikçe daha da çıkmaza girdim kendimi hep yalnız çaresiz hissettim özgürlüğümü de hissediyorum tutsak gibi yaşadım tüm hayatım evden ibaret senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum dışarı çıkmak istiyorum ama yapamadım yapamıyorum en güzel yaşlarım evde geçti gitti bu da uzun dönemde beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her anlamda daha da kötü etkiledi hayata çok geç kaldım hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadım eksik kaldım geride kaldım güçsüzüm yaşadığımı bile unuttum böylece yaşlanıyorum artık bazı şeylerin değişmeyeceğini bile kabullendim umutlu bir insanım ama bu yaşıma kadar da hiçbir şey değişmedi ne yapıyım değişmiyor

Utangaçlık çekingenlik içe kapanıklık sessiz olmak bunlar benim kişiliğim zaten istesemde değişemiyorum ama benim utangaçlığım çekingenliğim çok ileri seviyeyede çocukluğumdan beri bunun zorluğuyla çaresizliğiyle yaşıyorum hiç aşamadım açılamadım yaşım ilerledikçe daha da beter oldum hayattan tamamen koptum gençliğim heba oldu gitti resmen gençliğim evde geçti seneler nasıl geçti bilmiyorum ama her senem her günüm evde geçti senelerce hiç dışarı çıkamadım hâlâ çıkamıyorum asosyal olabilirim ama yalnızlık işsizlik asosyallik eve kapalı ömür geçirmek zarar veriyor hem dışarı çıkmak da bir ihtiyaç güneşlenmek temiz havada yürümek ağaçları çiçekleri görmek rüzgarı hissetmek bazen yağmurda ıslanmak yani bunlardan bile mahrum kaldım

Gerçek hayatta kendimi kimseye böyle ifade edemem sanmıyorum aileme bile anlatamıyorum hiçbir şey zaten bu hayatta beni kimse anlamadı anlamaz da

Teşekkür ederim benim hiç arkadaşım çevrem yok hep yalnızım sadece ailemle yaşıyorum ama aileme bile yabancı gibiyim gençliğim boyunca hep evde kendi halimde yaşadım hâlâ aynıyım hep yalnızım çekingenliğe neden olan şey zaten utangaçlık yani ben içe dönük bir kişilik tipine sahibim utangaçlık da büyük ithimalle benim genetik ve kalıtsal bir özelliğim ve hiç değişmedi bu da hayatımı her yönden olumsuz etkiledi hayatımın her döneminde utangaçlık beni insanlardan uzaklaştırdı kendimi hep geri çektim kapattım sürekli içime kapandım bunlar istemsiz gelişen şeyler kontrol edemiyorum zamanla dışarı çıkma korkusu oluştu yani yaşım ilerledikçe hayatım tamamen olumsuz etkilendi seneler böylece geçti gitti gençliğimi de hiç yaşayamadım en verimli en genç yaşlarım boşa geçti gitti hayallerim kursağımda kaldı istediklerimi yaşayamadım hep güçsüz yetersiz başarısız biri oldum ayrıca çocukluk ve ergenlik dönemleri insanın gelişimindeki en önemli evreler ben bu evreleri eksik tamamladım bu da yetişkinliğimin tamamen olumsuz etkiledi ve hayata karşı yetersiz güçsüz başarısız kaldım evden bile dışarı çıkamaz hale geldim hayatın dışında kaldım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı böylece yaşlanıyorum

Fiziksel olarak çekiciliğim yok çok zayıf cılız çelimsiz biriyim bazı insanların yapısı zayıftır kilo alamaz benim de yapım böyle ayrıca kemiklerimde ince yani dış görünüş olarak hep öz güvensizim zaten ama bu ayrı bir sorun bence kişilik yapımdan kaynaklı bu durumdayım ve dediğin gibi zamanla aşılması daha büyük bir yük haline geldi ve beni tamamen eve kapattı ben yalnızlığı sakinliği seviyorum düşünmeyi hayal kurmayı severim hep sessizim konuşmuyorum hiç arkadaşım da yok ama bazen sosyalleşmeye insanlarla iletişim kurmaya ihtiyaç duyuyorum maalesef bunu gerçekleştiremiyorum hep yalnız kendi halimdeyim mesela müziğe ilgim var zaten bağlama çalıyorum duygularımı müzikle ifade etmeyi seviyorum bu bana kendimi iyi hissettiriyor bunun dışında balkonda oturuyorum pencereden dışarıyı izliyorum uzaklara bakıyorum genel olarak evde yaptığım şeyler hep aynı öyle çok aktivitem yok kitap da bazen okuyorum

Ben çok hayal kuruyordum ve umudum da vardı hayallerimin gerçekleşeceğine dair ama gerçekleşmedi yaşım ilerledikçe bunu kabullenmeye başladım hâlâ hayal kuruyorum hayal kurmayı seviyorum hayatımla ilgili umutsuz da değilim ama her yönden güçsüzüm yetersizim dış görünüş olarak da zayıflığımı kabullendim önceden çok olumsuz etkilerdi zayıflık beni artık pek önemsemiyorum dış görünüşümü kafama takmamaya başladım ben okula gittim çocukluk dönemlerinde sokağa da çıkıyordum ama hep sessiz utangaç çekingen içime kapandım biriydim diğerleri gibi değildim olamadım ilkokul ortaokul lise hayatım boyunca sıramdan kalkmayan kimseyle konuşmayan teneffüslere bile çıkmayan biriydim ve çok dışlandım aşağılandım dalga geçenler de oldu liseden sonra da tamamen eve kapandım hiç açılamadım sosyalleşemedim ortamlara giremedim askere gittim askerde de açılamadım sessiz pasif çekingen kaldım herkes anladı ona göre davrandı askerden sonra yine eve kapandım sınavlara falan girdim ama hiçbir şey başaramadım zamanla da tamamen hayattan koptum senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep evde geçti hiç açılamadım zamanla daha da kendimi kapattım iyice içime kapandım utangaçlığım korkularım kaygılarım iyice arttı ve hayatımı tutsak gibi yaşıyorum

Evet çok hassas biriyim ve gerçekten tükendim bu çaresizlik güçsüzlük yalnızlık dışlanma beni tüketti yaşam enerjim kalmadı ölü gibiyim senelerdir yaşadığımı bile hissetmiyorum özgürlüğümü de hissetmiyorum senelerce eve kapalı yaşamak da beni tüketti fiziksel zihinsel duygusal psikolojik sosyal her anlamda çöktüm ama hâlâ dayanmaya çalışıyorum yani basit bir şey değil senelerce hiç evden dışarı çıkmadan yaşamak bu herşeyden önce sağlığı bozan bir durum benim de sağlığım bozulmaya başladı uzun zamandır güneşe çıkmadan yetersiz oksijenle yaşıyorum d vitamini eksikliğimin olduğunu da her halimden anlıyorum saçlarım döküldü tırnaklarım çatladı cildim soldu kemiklerim ağrıyor hep halsizim cansızım hiç enerjim yok

Teşekkür ederim ailemle yaşıyorum kendime ait bir hayatım yok işsizim evim yok özgürlüğüm yok hâlâ ailemin yanındayım hayatımı kazanamadım ailemde alıştı artık kabullenmiş gibi ama çok laf ediyorlar işsizim hep evdeyim diye ailemde isterdi çalışmamı sosyalleşmemi gezmemi evlenmemi ama olmadı gençliğim resmen evde geçti gitti çocukluğumdan beri bunun zorluğuyla yaşıyorum zaten utangaçlık çekingenlik hayatımın her döneminde beni olumsuz etkiledi ama ben yaşım ilerledikçe düzelir sanmıştım maalesef düzelmedi daha da ilerledi çocukken yeterli olmasa bile sokağa çıkıyordum oyun oynuyordum hatta dışarı çıkmayı seviyordum ergenlik dönemlerinde de sokağa çıkardım ama çok uzaklara gitmedim hep eve yakındım hiç gezmedim eğlenmedim tatile etkinliklere falan gitmedim hep bahçede sokakta falan oluyordum diğerleri gibi öz güvenli girişken konuşkan sosyal olamadım çok pasiftim asosyaldim lise dönemlerinde falan genel olarak evdeydim okulda da hiç arkadaşım yoktu liseden sonra da iyice eve kapandım sonra gençliğim zaten hep evde geçti yani benim temelim böyle oluşmuş hayata dair hiçbir şey yaşayamadım deneyimleyemedim yetersiz zayıf güçsüz kaldım yetişkinliğimin temeli böyle oluşmuş ve hayata uyumsuz kaldım özgürlüğümü de hissedemiyorum tutsak gibiyim hayatım evden ibaret olmuş seneler dışarı çıkmadan geçti gitti böylece yaşlanıyorum

Teşekkür ederim haklısın da psikoloğa gitmeye bile utanırım çekinirim korkarım onu yapabileceğimi sanmıyorum dediğin gibi çok fazla şeyi kabullendim gerçekten zamanla herşeyi kabullenmiş gibiyim ve senelerce eve kapalı yaşadığım içinde artık tüm hayatım evden ibaret oldu kendimi dışarıya hayata yabancı gibi hissediyorum ve çaresizlik yalnızlık içinde yaşlanıyorum neyse hayırlı kandiller Allah dualarını kabul etsin

Amin sağ ol duasız inançsız umutsuz yaşayamam zaten

İnan cinsiyetle çok bağımlı ama tabi bunun farkında olmaman normal

İnan hiç objektif değilsin bak çok az ama çok azıcık empati yapmayı denesen erkeklerle gerçeği net bir şekilde göreceksin

Keşke yer değişebilsek...