15-16 yasindayken hayattaki her seyi bildigimi dusunurdum, su an neden hicbir sey bilmiyorum?

Asıl şu an bir yanılsama yaşıyorsun bence.

1. O yaşlarda 15-16 yaşında hayata karşı hiçbir önyargın yoktu. En sağlıklı, en rasyonel düşünebilen birey hayata insanlara karşı hiçbir önyargısı olmayan kişidir.

2. Senin o zamanki düşüncelerin doğruydu. Ama hayata atılıp biraz kendi gayretinle biraz da nepotik ilişkilerle bir yerlere gelebilmek için kendin gibi değil başkaları gibi düşünmen gerekiyordu.

3. Yıllar geçtikçe sana öncü olan, senin önünü açan insanların fikirlerine o kadar angaje oldun ki şimdi onların yanlışları da sana geliyor.

Şimdi de ergenlik yıllarını sorguluyorsun. Hiçbir şey bilmiyor muşum. Yanlış düşünüyor muşum falan filan!

Hayır o yaşlarda senin aklından/kalbinde önyargılar yoktu, hırsların/ihtirasların yoktu, menfaat yoktu, nefret yoktu, siyasi/ideolojik angajmanlar o içinde değildin. Anlamsız yerli/yabancı yazarların kitaplarla zihnini yüreğini zehirlememiştin.

Hayata bakışın o kadar berrak, düşüncelerin kristal kadar netti. Gerçeği tüm çıplaklığıyla görüyordun. Gözüne perde inmemişti henüz.

Sonuç olarak, o gün her şeyi bilmiyordun belki ama bildiklerinin hepsi doğrunun da ötesinde ayan beyan gerçeklerdi. Bugün daha çok şey biliyorsun ama bildiklerinin çoğu bir yanılsamadan itibaren.

Her gün birilerinin sana karşı yaptığı türlü türlü manipülasyon ve algı oyunlarıyla seni hataya zorlamak isteyen, seni zayıf düşürmek ya da seni kendi arzu ettiği istikamete yönlendirmek isteyen birileri var. Onların kendi dünyalarında ve düzenlerinde icat edip senin önüne sunduğu ama kendilerini bile inandıramadıkları bir sanal gerçeklik var.

O dönem kapasite ufak olduğu için, en ufak bilgide kapasite dolduğundan, her haltı biliyorsun sanıyordun. Kapasite genişledikçe, bildiklerinin bir hükmü olmadığını fark ettin. Bundan 10 sene sonra da aynı gelişmeye müsaitlikle devam edersen, aynısını düşüneceksin muhtemelen

Hiçbir şeyi bilmediğini bilerek şu an çok şey biliyorsun.