Yaşadığım şehir inanılmaz derecede kalabalık. İş yerimde de etrafımda hep insanlar... telefonlarım hiç susmaz... whatsapp da kaç mesaj var bilmiyorum... ama derin bir yalnızlık hissediyorum yine de... tuhaf bir şekilde kimsenin yerini dolduramayacağı bir boşluk var içimde...
Bu bende de oluyor. Hatta ciddi bir sınavda, kalabalık bir yerde ya da herkes durup bir şeylerle ilgilenip konuşurken ben durup sadece bakıyorum. Burada ne yapıyorum, neden buradayım gibi ufak bir sorgulayışa giriyorum. Bazen de kalkıp sessizce yalnızlığıma yürüyorum
Bazen derin yalnızlık duygusu hissediyorum evet ya da kendimi anlatırken insanlara yanlış anlatıyorum yanlış tavırlar içerisine giriyorum bu da insanların benden uzaklaşmasına neden olmaktadır, 0 ancak böyle olmasını ben istemiyorum çoğu zaman kendimi anlatırken yanlış ifade ediyorum ya da haklı olduğum noktalarda haksız duruma düşüyorum ya da haksız olduğum noktaları yanlış anlatarak yine haksız oluyorum bazen derin bir yalnızlık çekiyorum ama daha sonra sahte insanları hatırladıkça hayatımdan çıkan insanları düşündükçe bazen yalnızlık acaba daha mı iyi diyorum
Hayatın akışında o koşturmacada eğer yalnız hissediyorsan demek ki bir bekleyenin yolunu gözleyenin yoktur arkadaş... Uzaklara dalıp dalıp gidiyorsan kalbinde bir boşluk vardır...