Sana özel sandığın tavrın herkese aynı olduğunu görsen ne yaparsın?

Hayal kırıklığına uğrarım, incinirim. Yaşadım bu durumu, incindim tabii ki kendi içimde, ben sandım ki, tüm bu tutumlar bana özel, beni ayrı bir yere koyuyor, onun gözünde değerli olan benim, kendine iyi bak derken bu sözü sadece bana söylüyor, beni düşünüyor, halbuki öyle değilmiş. O tutumu herkese sergiliyormuş, ben herkesten farklı değilmişim onun için, herkese kendine iyi bak diyormuş, o sözü beni düşündüğü için söylemiyormuş, o söz onun söz öbeği olmuş, ben onun nezdinde herkesten farklı sanmışım kendimi. Düşünüyorum da beni o kandırmamış ki, vaatlerde bulunmamış ki bana, suçlu da değil lakin bana kur yapmasına ne lüzum vardı, söz vermese de kur yapması da bir bakıma sözdür, ümittir. Beni sevdiği gibi başkalarını da sevdi demek ki, o sözler sadece bana özel değildi, beni sevdiği sözlerle başkasını sevdi ve beni herkesi sevdiği gibi sevdi, herkesi de beni sevdiği gibi sevdi. Sessizce kırıldım ona, onun haberi olmadan kırıldım, mesafeler inşa ettim aramızda, duvarlar ördüm aramıza, onun bana ve kimseye yar olmayacağını gördüm, sessizce vazgeçtim ondan, onu sevmekten. Ne diyebilirdim ki, ne denir? Bir şey söylemeden sessizce uzaklaştım ondan, uzaklaştırdım kendimi. Bir daha açmamak üzere kapattığım bir defter o, onu merak eden, her bir detayını bilmek isteyen, onun derinliklerine girmek isteyen ben;şimdi hiçbir sayfasını açıp okumak istemiyorum. Ondan bana kalan kırgınlık, hayal kırıklığı. Birisi bana kur yapacak olsa, bu sözleri başkasına da söyledi mi, ne kadar samimi, bu tutumu sadece bana mı özel diye düşünüyorum, sorguluyorum, aynı şeyleri tekrar yaşamak istemiyorum çünkü.