Hiç acıma duygum kalmadı, neden böyle oldum?

Kendime asla kızmam. Kızmak yerine düşünürüm. En azından bana bir katkısı oluyor. Duygu konusunda hiç kapatma kararı almadım.

Hangi dönemde böyle oldun peki? İllaki bir şey tetiklemiştir. Düşünerek bulabiliriz bence

Dönem yok hep böyle. Ben çocukken böyle değildi ama. Çocukken bir kardeşim vardı. Birlikte oyunlar oynardık öyle geçirdi. Ama bir gün bilmediğim sebeplerden ayrı kaldık. Şu an onun yerini biliyorum ama gidemem. Çünkü beni öldürmek istiyor adeta. Beni geçmişte işlediğim günahlardan sorumlu tutuyor. Geçmişim hakkında çok bir şey bilmiyorum. Albumlerdekiler bana bı şey hatırlatmıyor. Anne babam sürekli aynı anılarımı anlatırlar bana. Yani anlayacağın ben o gündendir böyleyim sanırım. Benim derin bir tarafım yok.

Ben senin yerinde olsam, (oldum da) bir şeyler hissetmeye çalışırdım. Bana iyi gelecek faydaları şeylerin peşinden koşar, olumlu düşünürüm. Bunu ben yaptım, eskiye nazaran çok daha mutlu ve keyifliyim

Faydalı şeyler yaparım. Satraç oynarım, kitap okurum zaten yaparım böyle şeyler ama zaten sorun şu ben hep böyleyim. Yaptığım şeyler bana haz vermiyor. Ben kendim yapıyorum. Açıklamak biraz zor ama kendimi açıklamaya çalışıyorum. Birde ön yargı gibi olmasında yüksek ihtimal ikimiz aynı şeyleri yaşamadık. Yani ben bunu böyle ergenken filan duygusal değişiklerden dolayı yaşamadım.

Evet benzer şeyler yaşamadık ama benzer hissizlik durumlarını yaşadık demeye çalıştım. Kendini ait hissettiğin bir şey mutlaka vardır. Bu aitlik hissinin olduğu yerde duygular günyüzüne çıkar mutlaka. Bu da zamanla yenilikler ile olur gibime geliyor.

Neden