Böyle bir kızı kim ister?

Yani seni tanımadığım bilmediğim için bir yargıya varamam ama negatif düşüncelerin içinde yoğrulmak senin ruhunu yorar gibi geliyor. O yüzden kendine dair ümitsizlik değil de çatlayacak ümit beslesen hayatın da pozitif dönebilir diye düşünüyorum. Hem seni tanımak isteyen insanları da daha çok hayatına alabilirsin böylece

Bunu sen söylüyorsun bunu bilemem bu noktada. Ama içindeki cevheri de senden başkası ortaya koyamaz ya da o cevheri çıkarmaya yardım edecek biriyle birlikte elde edebilirsin. Bunu yapmana yardım edecek kişi belki ailenden biridir belki başaknbşr diyardan gelir bilemeyiz. Ama ümitsizlik her zaman yorar onu biliyorum...

İşte öldürme ruhunu bırak engelleme kendini. Umutsuzlukla ölür insan ama umut hep vardır merak etme...

Eh ben de 40 yaşındayım ama benim de hayatımda kimse yok şu anlık. Ama ümitsiz değilim, daha önce hayatıma girenler oldu elbet ama şimdi yok diye isyan etmeye gerek yok. Ümitsiz olursak düşeriz dibe ve kalkamayız da. O yüzden güçlü olmak zorundayız.

Pozitif biri olma gibi bir zorunluluk olduğunu düşünmüyorum, eğer karamsarlıktan dolayı değil de gerçekçi biri olduğundan dolayı negatif enerji saçıyorsan bu bence çok da kötü bir şey olmayabilir. Belki hata sende değildir, bunu da düşünmek lazım. Seni ve bahsettiğin insanları tanımadığım için net olarak bir yorum yapamıyorum ama ben de öyle zor zamanlardan geçtiğim için yaşadığın sıkıntıyı çok iyi anlıyorum. Benim de kurtulmak için pek bir çabam yoktu ama en azından o dönemde spora başladığım için spor yapmak bana oldukça yardımcı oldu, bu senin için resim, müzik, tiyatro veya başka herhangi bir şey olabilir, sadece kafayı dağıtıp sevdiğin şeye odaklanmak gerçekten güzel geliyor. Hiç ummadığın bir şeyi çok sevebilir ve bırakmak istemeyebilirsin, bu senin atman gereken ilk adım sonrasında acilen karamsar düşüncelerden kurtulman lazım. "Herkes benden bıkıyor, uzaklaşıyor" gibi şeyler düşünmeyi bırakmalısın, bu düşünceler hayatını çok kötü şekilde etkiler. Bırak seni sevmeyen herkes gitsin, yeni insanlarla tanışırsın aralarından seni sevenler çevrende kalır

İş arkadaşlarına bir şans daha ver bence, az da olsa onlarla konuşmayı dene. Eğer yine olmuyorsa o zaman onlarla konuşmayı kesersin, onun haricinde arada bir kafeye gidebilirsin orada da insanlarla tanışabilirsin. Sadece biraz atılgan ve konuşkan olman yeterli olacaktır, anlatacakların, anlatmak istediklerin veya dinlemek istediklerin vardır. O konulardan açıp konuşabilirsin, bu sayede biraz daha mutlu hissedersin. Daha önceden zor bir şeyi başarmış mühendis olmuşsun, bu durumdan çıkmak da zor olacak ama mühendis olmak kadar zorlamayacağından emin olabilirsin, bunları aşacağına inanıyorum ve senin de bu konuda kendine inanmanı istiyorum. Senin yetersiz olduğunu düşünen herkesi at bir kenara, onların düşüncelerinin hiçbir önemi yok. Şefin sadece iş yerinde seninle muhattap olan gereksiz biri, asıl önemli olan sensin. Çünkü o senin hayatın, bir başkası için yaşamıyorsun. Kovabilirler tabii ki ama hiçbir şey senin sağlığından, huzurundan önemli değil bunu unutma. Yeni bir iş bulunur geç de olsa bulunur ama mental sağlığı toparlamak öyle kolay olmuyor, her şeyi bu kadar düşünürsen ileride kötü hastalıklara da yol açar bu durum. Kendin hariç hiçbir şeyi bu kadar düşünme, önemseme

Rica ederim, aynı zor zamanlardan ben de geçtim ve yıllarca etkisinde kaldım. Ne kadar zor bir durum olduğunu biliyorum, o yüzden kimsenin o duruma düşmesini istemem