Bu düşünceler ne zaman bitecek😔😔?

Eskiden daha mutlu bir insandım. Aklımdan geçen kötü düşünceler için kendimi bu kadar suçlu hissetmiyordum insanlara karşı. Şimdi hiçbir şeyden tat alamıyorum. Kendi kendime zarar veriyorum bu düşüncelerle. Ne yataktan çıkacak halim oluyor ne de bir iş yapacak halim. Erkek arkadaşımdan da uzaklaştırıyorum kendimi istemeden. Yaşamaya değermişim gibi gelmiyor...

Çok düşünen biri olduğum için psikoloğa gittim ve okb olduğunu öğrendim. Aklıma her türlü kötü obsesyon ve kötü düşünce geliyor insanlara sevdiklerime karşı. Kimsenin yüzüne bakamaz oldum utançtan, kendimi suçlamaktan. Ne sevilmeye değer olduğumu düşünüyorum ne de başka bir şey. Gerçekten yaşamak istemiyorum bazen ve bunu ciddi ciddi düşündüğüm bile oluyor

Tedaviye devam edeceğim zaten bana iyi geldiğini düşünüyorum. Ama yine de seans sonrası bir şekilde bu halime geri dönüyorum. Ağlamaktan kilo verdim, gözümün önüne çirkin görüntüler çirkin düşünceler geliyor. Başta biraz umudum vardı ve doktor beni tebrik etti cesaretli olduğum için ama nedense bu umudu yavaş yavaş yitiriyorum. Ağlarken sadece bunları düşünmek yerine sürekli ölmek için dua eder oldum. Yoruldum her şeyden. Erkek arkadaşım var onu çok seviyorum ama aklıma öyle şeyler geliyor ki bazen o ya da ailesi hakkında. Onun yüzüne bile bakamıyorum. Sevilmeye layık biri bile değilim neden yaşıyorum bilmiyorum gerçekten

Uzaklaşamıyorum öyle sansam bile yine aklıma geliyor illaki kendi kendime kalıyorum. Bu pazartesi işe başlayacağım bir faydası olur mu bilmiyorum ama arkadaşlarımla dışarıya çıkınca ya da erkek arkadaşımla çıkınca bile aklıma gelebiliyor. Bir sürü insan gördüm, okudum bu rahatsızlık yıllar boyunca geçmemiş diyenler var. Ben bu kadar çabuk pes ediyorsam yıllar boyunca nasıl dayanabilirim bilmiyorum. Dürüst olman gerekirse sence bu tüm gençliğim kayıp gitmeden önce düzelebilecek bir şey mi

İzleyeceğim dediğin şeyi. Kendimle şu an savaşıyorum ama umarım dediğin gibi kazanabilirim. Çok teşekkür ederim yorumların için gerçekten

Çok düşünen biri olduğum için psikoloğa gittim ve okb olduğunu öğrendim. Aklıma her türlü kötü obsesyon ve kötü düşünce geliyor insanlara sevdiklerime karşı. Kimsenin yüzüne bakamaz oldum utançtan, kendimi suçlamaktan. Ne sevilmeye değer olduğumu düşünüyorum ne de başka bir şey. Gerçekten yaşamak istemiyorum bazen ve bunu ciddi ciddi düşündüğüm bile oluyor

Aklıma gelen düşüncelerden dolayı. Karşımdaki insanların aklına böyle şeyler geldiğini düşünmüyorum. Kendimi o kadar suçlu hissediyorum ki kimsenin yüzüne bakamıyorum. Bu yüzden de sevilme ihtiyacım olsa bile kendimi sevilmesi gereken biri olarak görmüyorum 😭😭

Bu düşünceleri ve suçluluk duygusunu durduramıyorum. Keşke kendi kendimr bu kadar zarar vermesem

Aslında yalnız değilim yaklaşık 4 yıldır sevgilim var. Çok da seviyorum kendisini ama aklıma gelen kötü şeyler bazen onunla bazen onun ailesi ile ilgili olur olmadık şeyler olunca kendimi en çok da ona karşı sorumlu ve suçlu hissediyorum. Yüzüne bakamıyorum. Beni sevmek istediğinde geri kaçıyorum çünkü kötü bir insan olduğumu düşünüyorum düşüncelerimden ötürü.

O benim durumumdan haberdar en başından beri alttan aldı. Sonra ben her türlü düşünceyi söylemeye başlayınca biraz aramız açıldı desem yeri var. Psikoloğum bunları anlatmamam gerektiğini söyledi. Bunların kafamdaki kuruntular olduğunu ve gerçek düşüncelerim olmadığını söyleyince bir süredir aklıma gelen kötü düşünceleri ona anlatmıyorum belli etmemeye çalışıyorum. Ona anlatmasam bile suçluluk ilk başta olduğu gibi devam ediyor. Yanımda olmaya çalışıyor bu süreçte ama dediğim gibi ben kendimi buna layık görmüyorum bu yüzden uzaklaştırıyorum. 4 aydır bu durumdayım keşke bu durumlar olmasa da eskisi gibi davranabilsem :(

bir zaman vermedi ama son iki üç seanstır benimle gurur duyduğunu ve iyi ilerlediğimizden bahsetti. cesur ve güçlü bir yanım olduğunu bunlarla yüzleşmskten kacmadigimi söyledi. ama gerçekten bilmiyorum o an bunlara mutlu olsam bile sonrasında hissettiğim duyguyu nasıl anlatayım bilmiyorum

öyle yapacağım ya, zaten o da olmazsa kendi başıma başa çıkabilecek gibi değilim

herkes böyle söylüyor ya, doktordan tut anneme babama erkek arkadaşıma herkes... Ben de bunun farkındayım ama bir şeyler yapamıyorum nedense

erkek arkadaşım da olsa annem babam kardeşim de olsa kendimi yalnız hissediyorum bazı durumlarda. onlar yanımdayken sorun yok ama yastığa kafamı koyunca illaki tek başıma kalıyorum. o zaman düşünceler birbirini kovalıyor işte

dizi film falan izliyorum bazen kafamı dagitmada yardımcı oluyorlar ama bazen diziye filme odaklanamayip düşüncelere daldığım bile oluyor