Neden normal olamıyorum?

bazen çok duygusalım en küçük şeye alınıyorum bazen umrumda olmuyor. insanların yanında olmak beni rahatsız ediyor, kimseye muhtaç olmak istemiyorum kim benim için en küçücük bir şey yapsa karşılık vermem gerekiyor gibi hissediyorum. ailem sürekli beni avutuyor, bağırıp kızıyorum tamam sen haklısın tamam sen doğrusun diyorlar canımı öyle sıkıyor ki içimdeki öfke nefrete dönüşüyor. en küçük olayda ağlıyorum, etrafımda eğlenen normal insanları görünce bende yapmak istiyorum ama çevremdeki insanlar yüzünden hevesim kalmıyor. son zamanlarda hiç arkadaşım kalmadı ama ailemi de başımdan atamıyorum birlikte yaşıyoruz sonuçta. bir günüm iyi geçiyor diğer gün bir şey yaşıyorum hayat enerjim sömürülüyor resmen. yaşadığım hayat beni boğmaya başladı. hiç doktora gitmedim, derdimi insanlara anlatamıyorum içimde hep bi sıkıntı kalıyor rahatlayamıyorum. daha 18 yaşındayım napacağım bilmiyorum