Aşamıyorum işte olmuyor. Ne olacak böyle?

Çok basit biliyorum ama ol mu yoooor. 2 yılı aşkın evden çıkmadığım için hayata karşı çokça yabanileştim. Ve insancıl olurum ümidiyle bir işe girip her şeye baştan başlamak hayatımın iplerini artık elime almak istiyorum çözümün bu olduğuna inanarak ama olmuyor. Görüşmeye dahi gidemiyorum. Galiba olacaklar beni korkutuyor çünkü inanmayacaksıniz belki ama kendimi çok belli ediyorum, anlaşılıyor hissediyorum. Aaa bu kız onlardan bakışı atıyorlar ve çıkıyor ortaya foyam, tedirgin oluyorum. Görüşmede de böyle olacak rezil olacağım. İşe kabul edilip edilmemem umurumda değil sadece her şeyi elime yüzüme bulaştırma korkusu var bu halde de nasıl çalışacaksam? Her şeyi berbat edicem işte! Off! Kimse anlamıyor beni. Kaygı denen aptal duygu niye var acaba? Ne gereği var da böyle bir duygu yüklendi insana? Sıkıldım artık kendimden. Basit basit şeyleri devlet meselesi haline getirmekten çok sıkıldım. Çözüm ne? Napıcam?