İnsan Büyüdükçe Duygularını Kaybediyor mu Yoksa Bir Tek Ben mi Böyleyim?

Bence kaybetmek zorunda değil. Duyguları yaşama biçimimiz çok değişiyor. Daha gençken duygular bıçak gibi kesip kanatabiliyor. Ama bir yandan çok da uçucu olabiliyor: yara izi bırakmadığı gibi içimizi de o kadar zenginleştiremiyor.

İlerleyen yaşla duygular daha dingin, ince ve dengeli olmaya başlayabiliyor. Artık bir duygu bizi kolay kolay delmiyor: daha tecrübeliyiz, daha hazırlıklıyız, daha fazla baş etme şekillerimiz var. Ama bu demek değil ki duyguyu hissetmiyoruz. Duygu, izini daha karışık ve aslında daha içten bırakıyor. Bizi beslediği zaman güneş gibi parlamaz ama içimize kök salıp organik parçamız oluyor ve karşıdan da bu şekilde görülüyor (bir baba sevgisi düşünün mesela). Yaraladığı zaman da çıplak gözle görülen çizik bırakmıyor ama bütün hayatı alttan alttan zehirleyebiliyor (büyük bir hayal kırıklığı mesela).

Hayat çok top atıyorsa duygular körele de biliyor, orası doğru. Ama bu yaşla o kadar alakalı değil. Daha çok belli bir hayat biçimi veya belli yaşantılar insanı buna götürebiliyor.

İnsan büyüdükçe duygularını kaybediyor maalesef. yani aslında büyümek ile değil de daha çok yaşanılanlar ile ilgili olabilir insan büyüdüğü zaman doğal olarak hayatında yaşadığı ve deneyimlediği bir çok şey o0luyor bu yüzden de aslında duygularımızı kaybediyoruz. ama iyi şeyler yaşarsak duygularımız her zaman kalmaya devam eder ama kötü şeyler yaşarsak duyguları kaybederiz.