Büyüdükçe saf duygularını yitiriyor mu insan?

Yok ya büyüdükçe değil karşısına çıkan insanlar sayesinde bazı duygularını yitirebiliyor. Çünkü sen ona güveniyorsun, inanıyorsun, her şeyini açıklıyorsun, onun için her şeyi yapıyorsun. Aradan zaman geçtikten sonra bir bakıyorsun ki 180 derece sırtını dönmüş başka yönlere gidiyor. Ee ne oldu peki bu durumda. Güvendik, anlaştık, konuştuk. Değer veriyor, bizi seviyor zannettik. İnandık hep böyle gidecek zannettik. Sonra da arkasından bakakaldık. Güven duygusunu tamamıyla getirdik sayelerinde. Güvenle birlikte saygı ve sevgiyle getirdik onlara karşı olan. Ondan sonra da insanlara karşı güvenmeyi ve saygıyı sevgiyi zor öğrenir olduk. Bunların hepsi karşımıza çıkan birkaç insan sayesinde oluyor. Resmen hayatımızı allak bullak benim güzel bir ders veriyorlar.

Bence insan büyüdükçe saf duygularını tamamen yitirmiyor ama hayatın gerçekleriyle yüzleştikçe onları bastırmayı, saklamayı ya da dönüştürmeyi öğreniyor. Çocukken duygularını olduğu gibi yaşarsın; ne düşünüyorsan, ne hissediyorsan öyle davranırsın. Ama büyüdükçe hayal kırıklıkları, sorumluluklar, toplumsal beklentiler ve insanların sana yüklediği roller seni daha temkinli yapar.

Saf duygular kaybolmaz; sadece üstlerine katmanlar eklenir. Yine sevgi, heyecan, mutluluk hissedersin ama eskisi kadar cesurca gösteremezsin belki. Bazen sırf zarar görmemek için kendi duygularını bile kendinden saklarsın. Ama ben inanıyorum ki insan gerçekten isterse ve hayatındaki yüklerden biraz sıyrılırsa, o saf duygularını yeniden keşfedebilir. Çünkü onlar hep içimizde bir yerde saklı