Güzellik konusunda yaş aldıkça özgüven azalması sorununu nasıl çözüyorsunuz?

Ben 31 yaşındayım. Lise, üniversite zamanlarımda çok beğenilirdim. İstisnasız her gören iltifat ederdi. Akrabalar anneme 'sülalenin barbie si nasıl' derlerdi beni sorarken, annem bir böbürlenir bir böbürlenirdi. onun için artık çok önemli bir şey haline gelmişti, yüzümde sivilce çıksa 'ne olduda çıktı, elleme iz kalmasın' falan filan diye panik olurdu. 'kaşınmı dökülmüş senin, saçınmı çok dökülüyor, ne yaptında kendine, bir daha elleme kaşına!, kilo mu verdin?, hemen bunu ye! (günlük beslenmemi kontrol ederdi kilomu sabit tutmak için) cildinin rengi niye böyle oldu, elleme cildine! o mu oldu bu mu oldu, o mu oldu bu mu oldu' diye yıllar geçtikçe fiziksel değişimlerimi çok kafasına takan ve kontrol etmeye çalışan bir kadın oldu. Güzellik çok konuşulurdu bizim ailede. Beynime güzellik olmamasının eksiklik olacağını yerleştirdi sanki. Oysaki başarılıda biriydim ama başarı konuşulmazdı, kız çocuk varsa ortada onun güzelliği daha ön plandaydı.

Neyseki okumaya eğitime sosyalliğe devam ettim, ve en azından bu güncel içsel özgüvensizliğimin nereden geldiğini biliyorum. Ama son iki yıldır falan kendimi beğenmiyorum. Bazen yakışıklı birinden ilgi görünce 'aman benim psikolojim bozulur bu bana çok fazla uzak durayım' gibi bir ruh haline bile bürünüyorum.

Yaş ilerledikçe o çevrenin beni güzelliğimle pohpohlaması %100 bitti ve ben yaşlı ve çirkin hissediyorum. Bide beğendiğim erkeklerin yaş aralığı 28-31 hala, asla olgun erkekleri beğenmiyorum bişey hissetmiyorum. Bazen 'ee onlarda bana bakmazki, benim işim bitmiş' gibi geliyor

Normal mi tüm bunlar?