Kendine sarılmak istediğin oluyor mu senin de?

Hüzünlendiğimde, hüzün çöktüğünde yüreğime hemen sarılıyorum kendime, kendimden başka tutunacak dalım yok. Bana benden yakın insan olarak kimse yok. Ah evvelden bilseydim kendime tutunmanın, kendime sarılmanın mucizesini, böyle hırpalamazdım kendimi, düşman olmazdım kendime, kendine düşman olanın düşmana da ihtiyacı olmuyor ki, imkanım olsa çocukluğuma gidip neden ağladığını bilmeyen, içini çeke çeke ağlayan, kendini koruyamayan o kıza sımsıkı sarılırdım, anıları hatırlayınca da bir parça ağlayıp sarılıyorum, o kız o günlerden bugünlere çok zor geldi.
Geçmişimde kalan o kızdan tüm kalbimle özür diliyorum, onu koruyamadım, o kızı hırpalayanlara sen kimsin diyemedim, nitekim insanın kendi üzerinde de hakları var, o kızın arkasından çevirip, sonrasında yüzleri kizarmadan utanmadan yüzüne bakanlar oldu, utanmadan helallik isteyenler oldu maziyi unutup da, zinhar hiçbirine hakkım helal değil. Geç kalınmış ve vedalaşırken istenmiş helalliğin bir anlamı yok benim için, zamanında helallik isteyeceklerdi, o pişmanlığı belki görseydim suretlerinde işte o vakit hakkımı helal ederdim, onların istediği helallik dahi vedalaştığımız içindi, onlar hatalarını dahi unuttu, nasıl utanmadan yüzleri kızarmadan yüzüme bakabildiler, ben hiç unutmadım, yıllar geçti unutmadım.
Çocukluğum kabus içinde geçti lakin geçti işte, acı da olsa geçti, insanlar eleştirmeyi, kınamayı çok iyi bilirler lakin senin yaşadığını bilmezler, yardım etmezler , taa o vakitten yalnızmışım ben, aslında değilim ama kendimi göstermeyi bir türlü beceremedim aileme, seviyorlar, düşünüyorlar beni ama kendi bildikleri gibi.
Evvelden çok utanırdım kendimden lakin şimdi kendimden utandığım için, kendimi anlamadığım için, kendimi korumadığım için hüzünleniyorum, boyut atladım yani.
Geçmişime gittiğimde, gençliğime, yetişkinliğime, çocukluğuma gittiğimde paramparça, kırılgan, alıngan, konuşamayan, hayalet , kaybolmuş , esas derdini bilmeyen bir kız görüyorum , onu nasıl seviyorum, nasıl çok seviyorum ve kendimle barıştığımdan beridir, kendime sarılmayı öğrendiğimden beridir söz verdim o kıza , müsade etmeyeceğim , söz veriyorum rastgele davranamayacak o kıza kimse bir daha, kimsenin pis gözleriyle bakmayacaksın sen bir daha, kimse görmese de ben görüyorum o çocuğu, o genç kızı. Kimse sarılmasa da ben sarılıyorum ona, kimse duymak istemese de ben dinliyorum onu, hem de hiç bıkmadan sevgiyle, anlayarak, sarıp sarmalayarak. Bir yerde kendi geçmişimde ki gibi bir insan görsem ona sarılarak ağlamak , silkelemek istiyorum onu, sevgiyle yad ediyorum o kızı. Ona verdiğim sözü tutuyorum ve tutacağım inşallah, hayat boyu o kızın ellerini bırakmayacağım.

Aslında biraz karışık. Çoğu olayın karşısında kendimi suçlama gibi huyum var benim. Tek kaldığımda genelde kendimi sorguya çekerim. Şöyle olsaydın böyle olmazdı , böyle olsaydın o olmazdı falan diye. Ondan sonra kusurlarını hoşgörüyle karşıladıklarım gelir aklıma benim de kusurlarımın hoşgörülmesine hakkım yok mu diye kendimi teselli eder ağlarım. Yani kendime sığınırım. Sonra sabah da yeniden doğmuşum gibi toparlanır güne pozitif başlarım. Öyle bedavadan kendine sarılmak yok yani. Minik bir mahkeme gerekiyor öncesinde djdjdj

İmkanım olsa kendimi alıp kaçırırdım uzaklara. Adımızı sanımızı değiştirir, kimsenin bulamayacağı bir yerde 20 saat çalışmamda gerekse özgür olacağım bir Dünya kurardım ikizimle. Ne çocuk ne aşk ne eş istemezdim. Özgürdüm artık. Çektiklerimi yaşadıklarımı bilen ve beni anlayan biri var yanımda ikizim. Dünyaya bir kez geldim ve çok kötü geçti geçiyor. Kısa sürer umarım. Zira söylediğim gibi bir şey mümkün değil