Sosyal becerilerimi nasıl geliştireceğim?

Ben 34 yaşındayım çocukluğumdan beri aynıyım bu yaşıma kadar hiç açılamadım maalesef yaşım ilerledikçe daha da utangaç çekingen oldum iyice içime kapandım

Anlıyorum gerçekten zor yani yaşayan bilir daha gençsin inşallah düzelirsin gençliğini yaşayabilirsin ben gençliğimi hiç yaşayamadım ergenliğim de berbat geçti hiç güzel anım yok herşeyden mahrum kaldım eksik yaşadım kendimi yetersiz geride kalmış hissediyorum hiç kız arkadaşım sevgilim olmadı bile olmadı sevilmedim ilgi değer görmedim bunun da eksikliğini hep hissettim yaşım ilerledikçe daha da kapattım kendimi

Sağ ol ben hayata geç kaldım sen daha çok gençsin inşallah genç yaşında her şey düzelir istediğin gibi olur gençliğini yaşayabilirsin mutlu olursun

Eve kapalı işsiz asosyal yaşamak gerçekten çok kötü bir şey kendimi hep yalnız mutsuz çaresiz eksik hissediyorum hayatı kaçırdım en güzel yaşlarım evde geçti gitti hiçbir şey yaşayamadım başaramadım ölü gibiyim yaşadığımı unuttum evde yaşlanıyorum kendimi tutsak gibi hissediyorum

Hayır kendimi bildim bileli böyleyim çocukluğumdan beri utangaç içe dönük sessiz biriyim bu benim kişilik yapımdan kaynaklı ve hiç değişemedim açılamadım kendimi aşamadım hep içime kapandım insanlardan kaçtım kendimi geri çektim evde durmayı zorunlu olarak tercih ettim sosyalleşemedim ortamlara giremedim dışarıya uyum sağlayamadım mahallede okulda hep en sessiz bendim kimseyle konuşmayan sınırları aşamayan pasif biriydim ergenliğim ve gençliğim daha da kötü geçti hep evde durdum dışarı çıkmadım liseden sonra da tamamen eve kapandım zaten askere gittim ama açılamadım gelince yine eve kapandım gençliğim hep evde geçti gitti zamanla daha da içime kapandım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan bu yaşıma geldim

Gerçekten bu yaşayan için zor diğer insanlar bizi anlamazlar sadece yargılar ve durumumuzu basit saçma anlamsız görürler kendimi şanssız hissediyorum umutsuz değilim ama hayatın dışında kaldım böylece yaşlanıyorum bu yüzden hep mutsuz üzgün hüzünlü biriyim motivasyonum yok evde durmaktan sıkıldım bunaldım senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkmıyorum yıllar geçiyor mevsimler değişiyor ben hâlâ aynıyım güneşten havadan rüzgardan yağmurdan topraktan ağaçtan çiçekten doğadan mevsimlerden bile mahrum yaşıyorum

Haklısın bende bıktım ne olacak bilmiyorum sen daha çok gençsin hayata geç kalmadın belki bundan sonra hayatın güzelleşir biraz da olsa değişirsin hayatını gençliğini yaşayabilirsin bence okumak meslek edinmek çalışmak hayata anlam katar ben bu konuda da şanssızım okumadım mesleğim yok işsizim hayata tutunmam için hiçbir dal yok

İstersen yüzyüze görüşebiliriz bende birlikte oturup bir çay içmek gezmek isterim nerelisn

Belki aynı sehirdeyizdir.. inanın bana asla yalan söylemem

Ben seyahate pek sık çıkarım neden yanına gelmiymki

Ben asla yalan söylemem dediğim gibi lütfen bana bir şans verirmsnz

Psikolojik destek alman lazım

Haklısın ama ikna et

Bilgisayar iş gereği mi yoksa evde şahsi mi?
Kendine düzenli olarak dışarda gezip hava almak için belli zaman dilimleri ayarla ve uygula gez dolaş temiz hava al insan içinde bulun benimde durum farksızdı dışarı çıkınca başka bir dünya ya gelmişim gobi yabancı hissediyordum o derece oyun bağamlılığım vardı.
İyi yanı hızlı klavye bir kaç bilgisayar fonksyonu öğrenmiş olmam 😅

Daha fazla toplum içine çıkman gerekiyor
Arkadaş edinmen ya da bir hobi edinmen lazım spor / Sabah koşusu vs

Özgüven kazandıracak biri lazım sana. Sevmek lazım azizim sevmek.

Aynen öyle, aile bile yetmiyor bazen. Büyüksün en azından. Gelişim sadece gezmek değil ya, hastayım mesala hiç bir şey yapmak istemiyorum. Telefon daha cazip geliyor. Benim de sosyalleşmem vede asosyallikten kurtulmam lazım ama arkadaşım yok.

Grip, teşekkür ederim, yaşın da genç olur, ben de boş iş yapıyorum 23 yaşındayım, reel üniversitede var ama sanal arkadaş yapmıyorum artık. Gündelik hayatta arkadaş edinmek önemli kafa dengi arkadaşlarım sadece üniversitede var. 😅

Yani en azından kız arkadaşın olsun. Belli oluyor zaten insanlar kaynaşanlar ve asosyal olanlar şahsen bana karşı konuşulunca konuşuyorum, daha yeni telefonu bıraktım, koleksiyonumdaki geçerli paralar aklıma geldi buraya yazayım belki bulurum dedim. 🤔😅

İşte o yüzden sosyal olmak gerekir. Kesinlikle katılıyorum. Screet maalesef. 😜😅🤣

Ben de, özel işte.

Yoo aynı kelime uzatılmış hali.

Pardon ama küçük şehir dediğin neresi idi.

Tamam gizemli Hanımefendi ama çok mızıkçısın. 😜😛 Asosyal ortamları, sosyal ortama çevirebiliriz diye düşünüyorum. 😇😅 Özel ve gizli şeyleri sevdiğini bilmiyordum. Sen de kimliğime bakmadan anlayamayacaksın galiba, ah bu merak. 😏 Fena olma bu kadar.

Vay uyanık, tamam hackerim. 😅 Sen? 😅🤣🤣 inanmalısın. 😂

Hayır okuyorum. 🙂

Hayır 😔

Önlisans

Sen

Oha 😅 tam donanımlı çıktı 😅

Sence güzel mi katlanılabilinir mi

İstediğin kadar iste , çalışmadıktan sonra olmaz.

Hayırlısı buymuş demek ki.

Ben bunda zorlanıyorum, ben sıkıldım aslında çok mezuna kaldım. Bir kez daha lise okudum 17 sene geçti. Şimdiye kadar mezun olmam gerekirdi. Yani bakıyorum yapacak bir şey de yok. Ne salona gidebiliyorsun ne bir şey farklı bir asosyalim diyebilirim. 😏 Kurtulmak lazım bu durumdan. Hem sen de bu konuda yardım etmiyorsun. Okumuşlar da bir tuhaf oluyor. Hani bilgili ya yanaşmıyorlar. Çünkü şimdiki gençliğin odağı vazgeçilmez bir kavram olan seks. Hiç bir insan duygularının esiri olmamalı diye düşünüyorum. Yani ben bu kadar tutsakken, sen nasıl özgürlüğünü kısıtlıyorsun anlamadım. İlginç ve değişik gerçekten.

Okumayı severim ama romanları, azize kız. Şimdi roman da alamıyorsun. 😅

Tamam, iyi değil. 😏 Sen tabi bursları alıyorsun şimdi. 😅

Artmadı mı, 1450 falan değil mi. Ben bilmiyorum tam fiyatını

Sen nerde yaşıyordun peki. Uzaktan, memleketi bıraktı herkes. Depremzedeyim. Adıyamanlıyım, Eskişehirdeyim öyle işte. Sen. Ondan önce evdeydim kira derdim yoktu işte böyle maalesef.

Herhangi bir yardım almıyorum üniversitede burs bakımından. Onun harici mobilya, yiyecek, giyecek verdiler ama ev ne olur bilmiyorum. Gidermiyiz, kalırmıyız belli değil hala. Kardeşim gitmeme taraftarı. Ben kararsızım. Mesleğimle ilgili iş yok orada mesala. Açılırsa tekrar gideceğim. Umarım bir daha o deprem olmaz. İkisini de sonuna kadar hissetme şokunu halen yaşıyorum pisikolojik çöküntü hakim ve insanlar konuşuyor. İyisiyle kötüsüyle oradaki insanlar pisikolojik destek almalı. Her aile imkanı dahilinde bir yere dağıldı. Bomboş bir şehir gibi geliyor bana, insanlar var ama ben yokum mesala. Atlatamadım.

Ciddiyim olmuyor ben de düzeltemiyorum huy o huylu huyundan vazgeçemiyor