Yaşın ilerledikçe farkına vardığın en acı şey ne?

Çocukluğumuzun özellikle kalabalık bir ailede büyüyüpte zamanla herkesin teker teker kendi halinde olması acı bir gerçek. Eskisi kadar hayatın keyif vermediği acı bir gerçek. Yani örneğin önceki ramazan bayramlarına baktığımda şimdiki ramazan bayramımın önceki ramazanın verdiği bir keyif yok rabbim herkesin duasını oruç tutan herkesinkini kabul etsin.
Daha yolun başındayım. Bakalım yaşayarak daha ne acı gerçekler göreceğiz…

Topluluklar halinde yaşıyor olmamızın, her koyun kendi bacağından mantalitesini değiştirmediği, bunu çok açık ve net gördüm yani aslında herkes yalnızdır ve verdiği kararlar yanı sıra sonuçları olumlu veyahut olumsuz günün sonunda bize bağlanır, o sırada çevremizdeki insanlar bizim kurduğumuz sahnenin küçük dekorları olarak kalırlar yani etkisizdirler.🙁

27 yaşıma kadar İstanbul dışına bir kere o da balayı için çıkabilmiş olmam ve gezmek tozmak yeni yerler görmek ya da arkadaşlarımla vakit geçirmek gibi şeyleri yaşamamış olmak. Bebeğim var bu saatten sonra hiç gidemem.