Ahlaki Vicdan mı yoksa Vicdan Ahlakı mı?

Değerli yorumunuz için teşekkür ederim. Yanlış anlamlandirmadiysam Rousseau'ya karşı çıkmış ama Rousseau'ya katılır cümleler de barındırmışsınız. Sonradan şekilleniyorsa önceden vardır ki sadece edinimlerini ve sınırlarını belirliyoruz. Ayrıca Ahlâkî Vicdanı öne sürenlerden birisi de Rousseau'dur. Fakat cumleleriniz çoğunlukla doğru. Size hitap ederliğini netleştiremediniz sanırım görüşlerin, yahut ben o kısmı tam anlayamadım.
Gerçi nickiniz bile böyle konulara bir ilginiz olduğunu gösterir nitelikte.

Soru ve Rousseau nun düşünce biçimi farklı kulvarda. Rousseau'nun vicdanı tanımlama şekline katılmıyorum. Rousseau gibi vicdani keşfedilmesi gereken bir "temel" kabul eden (tanrısal bir kutsiyette ki doğruluk var onda diye düşünmekte) düşünce yerine içine tecrübelerin sığdırıldığı ve nasıl çalışması gerektiği anlatılan karar alanı gibi algılamayı doğru buluyorum. Bu nedenle Ahlaktan beslenen vicdan (ki insan herzaman bir ahlakın içine doğar) daha doğru geliyor. Diğer türlüsünü bireyi toplumdan "soyutlamadıkça" saf halde ortaya çıkmasını bekleyemeyiz. Ahlak içine doğan bir bireyin "vicdan ahlakını" sağlıklı bir biçimde geliştirmesi olanıksızdır. Kişi illa bu yönde ilerleme gösterecekse bireysel ahlak geliştirir ki "kötü" diye nitelendirdiğimiz insanlara bakılırsa hep vicdani ahlak örneği gösterirler.

Kişi ormanda tek başına yaşarsa vicdan ahlakı geliştirir. Davranışları bu yönde olur ama topluma uyum sağlayamaz bu kalıplarla. Ya da bir kasabın ya da celladın can almada ki hünerleri vicdanlarını da değiştirir ki bu da ona göre ahlak geliştirmelerine sebebiyet verir. Vicdandan beslenen ahlak diğerine oranla zehirlenmesi daha olası.