Özellikle abla abilerimden görüş bekliyorum. Bu dönemi nasıl atlatabilirim?

Biraz stresli bir dönem geçiriyorum ve huzursuz hissediyorum. Ailemden uzakta okuyorum. 20 yaşındayım. Geçen gün annemle biraz tartıştık telefonda. Çok ciddi bir şey değildi belki ama ben gerçekten çok kırıldım. Çünkü çocukluktan beri yaşadığım sıkıntılarla alakalı annem saçma sapan bir şekilde laf soktu ortada bir şey yokken. Çocukluğumdan beri dolan bardağın son damlasıydı sanırım çünkü hiç böyle hissetmemiştim. Üzgünüm. İnsan içinde arkadaşlarımın yanında idare ediyorum ama yalnız kaldığım anda ağlamaya başlıyorum tutamıyorum kendimi. Dediğim gibi çok ciddi kavga etmedik o yüzden annem normal davranıyor ama benim artık onlara hiçbir şey anlatasım gelmiyor. Gelecek kaygım var. Bunlarla ilgili bir şeyler yapmaya çalışıyorum. minik adımlar atıyorum. Her şeye ''ne gerek var'' diyorlar. Arkadaşlarıma da anlatmak istemiyorum çünkü birçoğu benim gibi bakmıyorlar hayata. Sanki şöyle 1 ay hiç insan görmesem toparlayacakmışım gibi hissediyorum ama mümkün değil böyle bir şey tabii ki. Ne yapabilirim kendimi biraz toparlamak için?