Uzun süredir yaşadığımı hissetmiyorum, çıkmaz bir bunalımdayım, psikolog mu psikiyatristi ile mi görünmeliyim?

Hislerimi anlatmaya çalışacağım ama yetersiz olacak biliyorum.

Yaşadığımı hissetmiyorum, artık nefes alırken, gözümü kırparken bu dünyada bir bireymişim gibi hissetmiyorum sanki her şey bir rüya gibi hissediyorum, ve bu his beni aileme karşı, çevreme karşı KENDİME KARŞI BİLE o kadar duyarsız olmaya sürüklüyor ki...

Ne saçmalıyosun diyeceksiniz. Hergünüm aynı geçiyor ve bu hayattaki amaçlarımı sorguluyorum, geçmişte hedef bildiğim şeyleri sorguluyorum, hepsinden birer birer uzaklaştığımı hissediyorum. Ölümü çok fazla düşünüyorum. Her an ama her an ölme riskimizin olduğu, ailemin ölme riskinin olduğunu her saniye düşünmekten hayatımı yaşayamıyorum, her an bunalıma giriyorum.

Bu düşünceleri o kadar fazla düşündüm ki gerçekten öldüğümü düşünüyorum. şu an ölmediğimin farkındayım ne saçmalıyosun diyebilirsiniz ama bazı anlar var ki boşluğa baka kalıyorum ve acaba öldüm mü, nerdeyim diye bi anda yaşadığımı fark ediyorum ama o ana kadar sanki gözüm açık uyumuşum gibi oluyor. Bazen hafızamda sıkıntılar çekiyorum. Yetersiz uyku düzenim var. Bir kaç ay önce Albert Camus okumaya başlamıştım, annem edebiyat öğretmeni ve Camuyu okuduğumu görünce bana çok kızdı bunalıma girersin dedi. Ve gerçekten girdim galiba. Nasıl çıkacağım bilmiyorum, çıkabileceğimi hiç sanmıyorum. Ölene kadar bu hislerle yaşayacakmışım gibi geliyor bu yüzden bir an önce yaşamım sonlandırılsın istiyorum çünkü gerçekliğimi hissetmiyorum!