Gençliğin sonu bu mu? Bu gençlik nereye gidiyor?

Merhabalar arkadaşlar.
Direkt konuya giriş yapayım.
İnsanlar edep kelimesini unutmuşlar. Edep nedir bilmiyor, bilenler edepli insanlar kendileri gibi olsun diye çabalıyorlar. Özellikle z kuşağı.
Gençlik çok berbat durumda. Yaşam amaçları yok. Günlük eğlence için yaşıyorlar. Tabiki istisnalar vardır onlara sözüm meclisten dışarı. Ben 22 yaşındayım. İlk iş deneyimim aynı zamanda ilkkez bu kadar çok insanla muhatap oldum. Ben terbiyesiz kelimeleri kullanmam. Bayanlar arasında bile bu tür konular konuşmam. Carlayan biri değilim. Biri yardıma muhtacsa karşılıksız yardim ederim. Surekli en kötusune bile yardımcı olurum. Ozel hayatlarıyla ilgilenmem. Hak asla yemem. Belki de kendi hakkimi bile yedirmisimdir. kavga asla etmem. Tartisamam bile. Konuşarak anlaşma taraftariyim hep. Ama işyerinde öyle insanlar tanıdım ki saydiklarimin tam tersini bana yasattilar. İşi bıraktırmak istediler ve bunlar tanimadigim insanlar. Hepsi bayan. Erkekler hiç öyle degildi. Yaşadiklari şehrin tum erkekleriyle muhataplar. Ve en kötüsü ci***sell lik konuşuyorlar is yerinin ortasında. Çok ters bana bunlar. Bilemiyorum.
Simdi bir durum daha var. Benim eski sevgilim beni hiç sevmedi surekli aşagıladı cahilsin falan diye. Ben kendimi aşağı gördüm. Sonra evlendigi kız yaşadığı ilcenin tüm piyasacı erkeklerini tanıyan görüşen ustelik dulmus ve çocuğu varmış çocuğu eski kocası almış gostermiyormus ona. Gitti onunla evlendi. Ve yapmam dediği herseyi yapıyor. Dahası karısının arkadaslari işyerimde beni buldu bana surekli zorluk çıkarttılar ben cok uzuldum. Bilmiyordum arkadaş olduklarını. Bi şekilde işler benim lehime gitti ve onun arkadasi olan o kız işyerinde kimseyle anlasamadi ve isi bıraktı. Remen beni kıskanıyordu.
Yani biraz karışık oldu ama onlarmı doğru olan taraf yoksa benmiyim? Ben bunu çözemiyorum. Bence ben dogruyum cunku herkesle bişeyler yaşayan iğrenç biri olmaktansa temiz kalabilmek bence en doğrusu. Ama size sormak istedim. Benmi yanlışım onlarmı?