Sürekli fedakarlık yapar mısınız?

Eskidendi o akılsız başım...

Eksikleri tamamlamayı, yardım etmeyi, destek olmayı çok seven bir toplumumuz ve bazen bunun bize zararları olabiliyor. Kendinden ödünler verecek kadar yapılan fedakarlıkların sonucunda sıfırı tüketmiş ve karşılığında mutsuz olan taraf olabiliyoruz. Birilerini ayağa kaldırırken bazen biz düşebiliyoruz ya da düşürülüyoruz. İnsanlara iyiyi, doğruyu anlatırken nefesimiz tükeniyor... Oysa bu desteklerimizin belli bir sınırı olsa, kendimizi tüketecek kadar tamamlamasak ve ölçüyü hiç kaçırmasak dengeyi yakalayabiliriz. Fedakarlık; birinin kendini feda ederken diğerinin bundan kâr etmesine benzer. Burada sınırlarını koruyan iki kişiden değil birinin mutluluğu için kendi mutluluğunu düşünmeyen ve belki bunun hiç farkında olmayan veya olan iki kişiden bahsederiz. Çoğu zaman kendimizi, kendi duygularımızı önemseyerek hareket etmek bencillik olarak algılanabiliyor. Bunun böyle olmadığı zaten çok açık olmakla beraber, kendimizi düşünmesek bile karşı tarafı gerçekten önemsiyorsak ona bu kötülüğü yapmamalıyız!

Fazla fedakarlık sonucu karşı taraf kendisinde bulunan kötü, olumsuz özellikleri kabul edilebilir bulmaya başlar ve değiştirmek için hiçbir çaba sarf etmez. Yani siz her ne kadar iyi bir şey yaptığınızı düşünseniz de karşı tarafın gelişimine engel olarak ona kötülük yapmış oluyorsunuz.

Beklentiye girmediğin an, insanların değilde kendin için yaşayabildiğin an inan en hür insan sen olacaksın. Kendi değerini birtek SEN belirleyebilirsin ve tabi harekete geçip yaptıkların..