Şu an ne ile sınanıyorsunuz?

Bir insanla sınanıyorum.


Biliyorum ki tekâmülümde bana faydası olacak. İstesem bu sınanmayı hiç yaşamam ve sabretmeden bırakırım aınanma anını. Ama ben seçtim sınanmayı.


Kendi seçtiğim bir sınav anını yaşamalıyım ki yanlışlarımı görmeliyim. Anbean sınanıyorum. İçime işliyor sınanışım.


Öyle yanıyor ki bazı zamanlarda canım sesimi bile çıkarmıyorum çünkü ben biliyorum mertebe atlatacak bu sınanış bana.


Sabrederek ilerliyorum sınanırken.


Bazen yara üstüne sıcak yağ dökülmüş gibi acıyor içim.


İnsan kalbinin ağrıdığını bu kadar çok hisseder mi? Ben doya doya hissediyorum bu sayede.


Peki sizce ruh üşür mü? Benim ruhum üşüyor, sınanırken.


Sınanmam için pek çokları vardı ben ondan başladım sınanmaya.


En çirkefi oydu belki..


En acımasızı.


Sınanan insanın ruhu gelişiyor ve gelişen ruh sanki yazmıyor ve akıyor…


İlk zamanlar daha fazla acı çekiyorsunuz sonraları bu sınanış ruha dinginlik katıyor ve çığlık atmayı bırakıyorsunuz. Çığlıktan vazgeçen ruhunuz, usul usul kanamaya başlıyor içinize doğru.


Sizi sınayan bunların hiçbirini bilmiyor..


Bunları yaşamanızın ve tekâmül etmenizin pek çok sebebi var. En önemlisiyse zamanla sınanma denen işin yer değiştireceğini bilişiniz..


Çünkü siz kasıtlı çekiyorsunuz sınanmayı.. Bilerek ve isteyerek tüm her şeyi izliyorsunuz…


Zamanınız dolduğunda aslında sınanış sizi sınayana geçecek…


Ve onun sınanışı sonsuza kadar sürecek..


#su

Hissizlikle sınanıyorum. Öyle bir sınanış ki tepki gösterecek, öfkelenecek bir ruhum yok. Diğer bibloların arasında bile dikkat çekmeyen bir bibloyum sanki. İlginç bir sınanış, tek silah zaman sanırım. Ruhsuzluğun oluşturduğu hafiflikle şımarmadan sabırla zamanı beklemekteyim.