Aşk İlişkileri 
Üniversite Tercih 
Gündem 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Ben hislerim konusunda hayat konusunda çok korkak biriyim. Psikologa da gideceğim yakın zamanda.
Çünkü içimde değerli hissetmeye karşı bazen yoğun bir şekilde direnç oluyor. Rahat olamıyorum. Kaygı veren şeyin aslında doğrularım konusunda olduğunu biliyorum. Doğrularıma net olarak güvenemiyorum.
Bazı duyguları yaşamaktan kaçıyorum. Utanç, kaygı değersizlik. Aslında üstüne de gidiyorum. Yani burdaki gibi yazıyorum.
Bir de çok düşünüyorum olayları. Böyle olmaktan haz almıyorum. Hatta ana odaklı yaşamaya çalışan da biriyim. Ama bazen ne kadar ana odaklansam da olmuyor. Arka plandaki o mantıksız denecek düşünceler devam ediyor.
İki gündür bunları yoğun düşünüyorum. O yüzden buraya yazmak istedim belki birileriyle konuşmak bana iyi gelir.
Kızlar & Erkekler Ne Diyor?
Cevap
1Cevap
Sürekli kendini degerlendirme hali, bu yanlış mı, Şu an hissettiğim normal mi, gerçekten böyle mi olmasi gerekiyor sorulari sorgulari muhasebe hali.. insani yorar zaman icinde de alt ust eder tüm hayatini.. ana odaklanmak çözüm gibi görünür, herkes de anı yaşa gecmis icin yapılacak gelecek icin tasalanacak bisey yok der.. ama beynin dinlemez bos kaldığı her an hatta bazen uykudan uyandirip düşünür durur bunlari 😊 tavsiyem anı yasamaya calismak yerine beynini mesgul etmek.. el oyalayacak islerle ugrasmaktan bahsetmiyorum ama direkt onu mesgul etmelisin ve imkan varsa fazla insanla vakit gecirip, iletisimde kalmalisin.. sorun daha ileri boyutlarda ise psikolog belki psikiyatri 🤷♀️ dilerim yardimi olur
Evet teşekkür ederim desteğin için 🙏🏻
Aslında arkadasin çok fazla ve asamayacagi bı sıkıntısı yok gibi. iyilik yapmayida seven biri lakin bazen kendisinin kullanıldığını düşündüğü ve anlık tepki veremediği için suçu kendinde buluyor. Buda kendisini yıpratıyor.
Bilmiyorum emre hocam siz ne diyorsunuz?
@teflon-_-tava basitmiş 😁
Yok be ya basit olur mu hiç. @Quafly
@teflon-_-tava evet doğru. Ben vicdani şeyleri çok abartan biriyim. Bazı insanlar beni kötü biliyor ama ben bazı şeyleri insanlardan uzak kalarak aşmaya çalışıyorum, çünkü tehdit olarak algiladigim çok oluyor onları.
Aslında suçlu olmadığıma inanmak için elimden geleni yapıyorum. Yani "bu da benim doğrum" diyorum içimden. Fakat bu kaygı hastalığı benim derinime işlemiş, kendimi hala toparlamaya çalışıyorum. Bir şeylerin degismesinin sancılı olacağının farkındayım
Yorumdaki arkadasimizin dediği gibi anda kalmayı denedim bu iki haftadır falan ama ağır bir olaysa benim için onu anda kalmak da pek kurtarmıyor. Zamana ihtiyacım oluyor ve tekrar kendimi toparlamam üç günümu falan alabiliyor.
Yorumdaki arkadaşın dediğini yapacağım biraz, hobilerime falan yonelecegim.
Olayları çok düşünüp tasarlama gibi bir alışkanlığım var maalesef. O yüzden böyle hissediyorum.
Yoksa gerçekten dün cebimdeki üç bin lirayı ben durumu iyi olmayan yakın bir arkadaşıma vermeyi düşündüm. Çünkü ben kendi içimde bencil bir adam olarak ölmek istemiyorum. Deprem oluyor ve gençler de ölüyor, paranın pulun canı cehenneme diyorum cidden. Vicdani şeyleri aşırı abartan biriyim.
@Quafly basit olan nedir?
Pek anlayamadım hocam. detay ve örnek verirmisin?
Dün fırına gittim. Çocuk benim elime ekmekleri tutusturdu, arabayla gittiğim için "bunları da bir yukardaki markete birakiversene ya, eyvallah teşekkür ederim" dedi. Ben daha önce bu çocuğa hayır demiştim, ama şimdi daha ileri gitti.
Bugün fırına gidip konusacaktim bu mevzuyu efendi bir şekilde, en azından içimi döküp rahatsız olduğumu dile getirecektim. Ama yerinde yoktu.
O an hayır diyemedim işte. Kendime çok kızdım. Bazen bazı insanlara anlık tepki vermekte falan sıkıntı yaşıyorum.
Beni üzen nokta şu, aslında o içe kapanık halimi aşmaya insanlara duygularımı ifade etmeye bir yıl önce başladım. Ama hep kaygı oluyor içimde, yani ben çok mantıklı şeyler yazarım kendime ama çok hassas bir yapım olduğundan duygularım ve üzüntüm kaygım daha ağır basıyor.
Hayatıma bu yuxden çok insan almıyorum. Bu yapın normal değil diyeceksin ama ne bileyim işte. Haftaya psikiyatriste gideceğim sonra psikologa gidecegim bunun için.