“Hayatı güzel yaşadım/yaşıyorum” diyebiliyor musunuz?

Yok ya. Yaş 23. Ne istedigim bolumu okuyabildim, ne dogru duzgun universite hayati yasayabildim. Dogru duzgun dostum diyebileceğim bir arkadasim dahi olmadi. Okulda falan yanimda oturacak arkadasi genelde zor buldum. Yani sevdigim, ilgi alanim bolumu okumak isterdim. Ama bu sinav sistemiyle, siralama sistemiyle olmuyor işte. Hic sevgilim de olmadi, guzel de degilim. Gercekten kim beni ne yapsin? Dolu dolu bir hayat yasamak isterdim. Beni seven, her konuda arkamda duracak dostlar isterdim. Istedigim ve hayalim olan alanda ilerlemek isterdim. Kendimi gelistirmek icin cesitli kurslara gitmek, sosyallesmek isterdim. 23 yila bakiyorum da boş. Arkadas yok, seven birileri yok, sadece okul git gel baska bir aktivite yok, annemi babami gururlandiramadim bir türlü, belki iyi bir evlatta olamadim. Istedigim seyleri de yapamadim. Buyudukce ozguvensizligim artıyor. Bir yandan insanlarda fazla acimasiz geliyor bana. Kucukken sinifimda benimle dalga gecen erkeklerde oldu. Gelip gidip enseme vuran, üstüme su döken erkekler oldu. Yani erkeklerdeki siddeti simdi dusunuyorumda daha kucukken yasamisim. Akran zorbaligi da zor bir seydi. Tum okul hayatim boyinca sevmedigim hocalarin dersine girmek ve dlsevmedigim derslere zorla girmek, okumak zordu. Anlamiyorum işte, bu ulkedeki egitim sistemi niye zorluyor anlamiyorum. Belki baska noktalarda yetenegim var niye kimse görmüyor bunu? Oyle işte. Simdi de cok şükür ailem var. Okul bitti. Evdeyim surekli. Arkadasimda yok. Gidip tek badima gezemiyorum da ozguvensizligimden ve sosyal anksiyeteden dolayi. Bu sekilde. Farkli olmak isterdim, hayatim farkli olsun isterdim, bilimle ilimle daha ic ice olmak, sevmedigim seylerin zorla bana okutulmasi degil de gercekten ilgilendigim alanlarda olmak isterdim. Bir insan boyle mutlu olur cunku. Sevmedigi bir ise giderek, sevmedigi bolum okuyarak, sevmedigi dersleri gorerek bir insan mutlu olmaz ki. Oyle iste daha da uzatmayayım

Dünya düzenini muhteşem olarak tanımlayan hiç kimseyle hiç bir konuda tartışmam. Çünkü gerçekler bu kadar göz önündeyken kendini bu kadar kandırabilmiş bir insan, benimle hiç bir tartışma ya da sohbetinde istese de dürüst iletişim kuramayacaktir. O kişiyi dinlerim ama ne tartışırım ne de sohbet ederim. Çünkü bu düzen bariz kaos ve savaş üzerine kuruldu. Bir diğerini alt ettikçe başarılı addedildiğin, bir diğerinin canını almadan hayatta kalamadığın, hayatta kalmak için 'kötü insan' olmak zorunda bırakıldığın bir düzen.

Benim evim burası değil.