Neden büyük bir hata yapiyormusum gibi vicdan azabı hissediyorum?

Aklıma bir anım geldi. Üşenmeyip anlatacağım.

Üniversitedeyim şansıma benimle aynı şehirden bir kız daha sınıfımdaydı. Ailesinin de bize yakın bir yerde küçük bir butiği varmış bir gün gidince denk gelmiştim öyle konuştuk. Neyse aradan bir süre geçti ben tatile geldim. Oraya da uğradım annesi beni tanımış kızını sordu. Uzun süredir gelmiyor falan dedi. Özlemiş, ben kızıma güveniyorum orada yanlış şeyler yapmaz falan demişti. Ben de konuşup bozuntuya vermemiştim ama kadının çocuğunu andığındaki parlayan gözlerini görünce çok üzülmüştüm. Çünkü kızı da ben tatildeyken tatile gelmişti yaşadımız şehre ve sık sık da geliyordu. Döndüğümde öğrenmiştim ki kendisinden 10 15 yaş büyük sevgilisinin yanına geliyormuş, şehir dışında kalıyorlarmış. orada yaptığı sevgilileri de ayrı tabi."

Üstünden nerdeyse 15 yıl geçti sayende hatırladım bunu. O anneye çok üzülmüştüm. Gözleri parlıyordu, özlem duyuyordu ama bilmiyordu ki çocuğu sandığı gibi biri değildi. Sana gelince bir yanlış yapmışsın gençliğine ver ve geride bırak. Aileni, kendini düşün ve gelecekte olacak aileni düşün. Belki sen de anne olacaksın çocuğunu düşün. Aynı durumda olsan neler hissederdin mesela? Ki hatanın farkındasın. Ne mutlu sana seni düşünen, gözlerinin içine bakan bir ailen var. Inan o çocuğun hissi aşk sevgi falan değil sadece zevk. Sen ona istediğini vermezsen yanından koşarak uzaklaşacak.